FraLa - #mi2 (deel 2)

Het wil maar niet ophouden. Toen ik het vorige ‘stukkie’ schreef, had ik nog geen weet van het verhaal van ‘Snelle Jelle’ in Trouw en alle daaropvolgende commotie. Alle mogelijke specialisten werden de afgelopen dagen uitgenodigd hun visie te geven. Uit eigen kring kreeg ik ook een reactie van iemand die mijn geventileerde mening niet deelde. Nu heb ik zeker niet alles gevolgd, maar er is bij hetgeen ik wel heb gezien en gehoord één persoon, waarbij ik sterk de indruk kreeg met een geestverwant te maken te hebben: Angela de Jong van het Algemeen Dagblad.

De kern van haar betoog werd door de diverse tafelgenoten enigszins ondergesneeuwd, maar voor mij waren de woorden “je hebt een keus” uit het hart gegrepen. Het ‘ondersneeuwen’ kwam dan ook van personen, die m.i. de ‘verkeerde keus’ hebben gemaakt.

Bij verkrachting door één of meerdere personen, die fysiek veel sterker zijn, is er op het moment zelf bitter weinig keus. Maar daarna is er wel degelijk keus tussen wel of geen aangifte doen. Er wel of niet met iemand over praten. En al die mensen, die het slachtoffer zijn geworden van machtswellustelingen, die hun positie als leraar, coach, leidinggevende, enz. enz., hebben misbruikt, hadden in mijn beleving ook een keus. Slechts mensen, die in een dergelijke situatie hebben verkeerd, weten hoe moeilijk deze keus is (geweest). En toch is het niet toegeven aan de druk de snelste manier om aan dit soort ongewenst gedrag een eind te maken. Door te bezwijken onder deze druk, maak je niet alleen jezelf slachtoffer, maar geef je de dader vrij spel om ‘op herhaling te gaan’ en meerdere slachtoffers te maken. Ben je slachtoffer nummer 10, dan is niet alleen de dader schuldig, maar ook de 9 voorgangsters kan een verwijt worden gemaakt. De vraag is of deze eerste 9 slachtoffers zich dat ooit hebben gerealiseerd. Vermoedelijk niet en daar kan ik mij best iets bij voorstellen. Je hebt wel iets anders aan je hoofd op dat moment. Het is dus een kwestie van ‘voorprogrammeren’. Niet voor niets noemde Angela in dit kader de opvoeding van haar kinderen.

Altijd prettig te mogen constateren dat er nog ouders zijn, die deze taak niet voor een belangrijk deel doorschuiven naar de leerkrachten, de naschoolse opvang en de babysitter, omdat zij het zelf te druk hebben met carrière maken, geld te verdienen, de sociale contacten bij te houden en hun (financiële) belangen te beschermen.

Als er een goed ‘voorgeprogrammeerde’ generatie ontstaat, een generatie die duidelijke grenzen heeft gesteld met betrekking tot ongewenst gedrag om het even onder welke omstandigheden, dan voorzie ik een sombere toekomst voor de gezamenlijke ‘geilneven’ die niet met hun vingers van andermans lijf af kunnen blijven en zich door hun verachtelijke driften laten (mis) leiden.

Een #mi 2 (deel 3) zal er niet komen. Ergens vind ik het een misselijk makend onderwerp. Laat men eventuele conflicten in de rechtszaal uitvechten. Daar is men gewend met bagger-onderwerpen en -gedragingen om te gaan.