Pouwels - Autist


Naast me aan de bar, in het café waar ik regelmatig een biertje drink als ik de trein heb gemist, zat pas een man. Hij zei: ”Weet je, ik vind het allemaal zo moeilijk. Alles moet je altijd maar kunnen. Met mensen een praatje maken, doen zoals moet, je weet wel.

Op je werk, dan moet je doen zoals de mensen vinden dat je moet doen, maar ik weet niet hoe dat moet en dan doe ik gewoon maar wat ik denk dat goed is en ik kijk naar hoe ze dan reageren. Dat gaat niet altijd goed. Dat vind ik moeilijk.

Of op een feestje waar veel mensen zijn die je niet zo goed kent. Dan voeren ze allemaal gesprekken en ik weet wel dat ik eigenlijk mee moet praten, maar ik weet niet wat ze willen horen. Ik weet niet wat ik moet zeggen en dan zeg ik af en toe maar wat en dan kijk ik wel of het goed genoeg was.

Of als er iemand verdriet heeft en die moet je dan troosten, maar ik weet niet hoe het moet. Ja, ik weet het wel, maar ik kan het niet. Dan zie ik mezelf daar zo knullig zijn en dat haat ik, maar het lukt me niet. Ik kan dat toneelstukje gewoon niet opvoeren als het allemaal zo echt is.

Of erger nog, thuis. Ik kan niet liefhebben zoals anderen dat zo goed kunnen. Ik kan wel een toneelstukje opvoeren, maar dat is zo oneerlijk. Ik zie anderen het goed doen en ik kan het wel nadoen, maar zelf zo doen, echt, eerlijk, vanuit mijn gevoel... Nee, ik wil het graag maar dat gaat niet. Dat voelt als liegen, terwijl ik het eigenlijk wel meen.

Het is zo zwaar af en toe. Ik word er zo moe van. Maar ik kan niet anders. Want wat moet ik anders? Echt mezelf zijn? Raar zijn? Wat houd ik dan over? Geen werk, geen vrienden, geen vriendin, niks. Wat moet ik dan?

Want ik moet er hard mijn best voor doen, maar zelfs met al die toneelstukjes en al die moeite die ik moet doen en al die andere onhandigheden heb ik het verder wel echt goed en ik wil dat echt niet kwijt. Ik vind het zo ontzettend moeilijk allemaal.”

“Ja”, zei ik. “Lastig allemaal. Ik herken je verhaal wel enigszins. Ik heb dat ook allemaal wel een beetje, af en toe.”

“Niet waar!” zei de man.

“Oké, dan niet”, zei ik. Ik betaalde voor mijn biertje en vertrok. Geen zin in toneelstukjes vandaag.