10 dec 2014

   Rikus Spithorst - In Memoriam: Jan Hageman

Midden in de nacht op je knieën met een klos touw en een krijtje. Op het asfalt van de kruising bij de Nederlandsche Bank voor de deur. Om een paar kwartcirkels te tekenen. Want tram 7 moest zo’n raar rondje om het hele Frederiksplein rijden, in plaats van gewoon linksaf. Het GVB had beweerd dat het onmogelijk was om een gewone bocht naar links te leggen omdat dat niet zou passen. Zo’n bewerking valt slechts op één manier te ontkrachten. ’s Nachts als er geen auto’s rijden, op je knieën met een klos touw en een krijtje. En tekenen maar. Vrij snel daarna werd die boog alsnog aangelegd, en waren de trampassagiers van lijn 7 verlost van een tijdrovend ommetje.

Kijk, dan ben je als reizigersbelangenbehartiger uit het goede hout gesneden. Ik heb het over Jan Hageman. Wars van plechtig gedoe, wars van gebaande paden. Wars ook van praten met meel in de mond. Gewoon een technisch geschoolde actievoerder, die niet al te veel kletst, maar de zaken gewoon voortvarend aanpakt. Geen woorden, maar daden.

Zijn technische sporen verdiend met functies in Zwitserland en bij de Rotterdamse Allan-fabriek, destijds een toonaangevende bouwer van trams en treinen. Maar de tram van Zurich is voor Jan altijd de maat der dingen gebleven.

Jan Hageman was de drijvende kracht achter Vereniging Stadsvervoerbelang. Niet te deftig, niet met een luxe kantoor, niet met betaalde krachten. Beetje fondsenwerving en de rest uit eigen zak. En zo hoort het ook. Jan was de personificatie van het maatschappelijk middenveld. Jan was namens zijn club jarenlang lid van de Amsterdamse Reizigers Advies Raad. Een bij wet ingesteld orgaan dat adviseerde over het OV in de regio. Daar vervulde hij op geheel eigenzinnige wijze zijn rol. Soms onnavolgbaar, maar altijd deskundig.

En hij was een heel erg aardige man. Toen ik ooit geteisterd werd door een peesontsteking in een schouder, bood Jan zonder enge aarzeling aan om mijn boodschappen te doen en zo nodig ook op andere wijze zich over mij te ontfermen. Kijk, dan ben je dus een fijne vent. Als het er echt op aan komt zorgzaam voor de mensen om hem heen. Zo heeft hij zich ook jarenlang met veel energie bekommerd om een ziekelijke nicht van hem, om maar eens wat te noemen. Daar heb ik meer mee dan met al die deskundigen-met-een-stropdas-om. Ik ging ook met een zekere regelmaat met Jan een hapje eten. Veelal in een klein zaakje in de Haringpakkerssteeg, vlak bij het Centraal Station. Mooie verhalen over vroeger.

Het ging al een tijdje niet zo goed meer met de gezondheid van Jan Hageman. Een oude, broze man, veel moeite met eten. Lichamelijke ongemakken. Vorig jaar nam hij afscheid van de Reizigers Advies Raad. En nu is hij overleden, in een gezegende ouderdom.

Ik zal Jan missen. Om zijn onconventionele inbreng en om zijn warme persoonlijkheid. Voor zijn reizigersinbreng verdient Jan Hageman bewondering en respect.

Hij ruste in vrede.

Klik
hier om te reageren of reacties van anderen te lezen.