Driek Oplopers - Liander niet schrander

Dat was in het nieuws, deze week. De klokken in ons land lopen achter. Waarom? Door spanning tussen en aantal voormalige Oostbloklanden komt er in heel Europa nu te weinig Herz uit het stopcontact. Sinds het begin van dit jaar hebben de meeste klokken in ons land daardoor zo'n vijf minuten achterstand opgelopen. De sirenes deden het niet op de eerste maandag van de maand, en de enige die er voordeel van ondervond was de NS. Door de langzamere klokken hebben ze meer tijd op met hun treinen zonder vertraging op het volgende station aan te komen.

Vijf minuten achterstand. Tsja, hoe erg is dat eigenlijk? Als ik naar mijn wekker kijk, dan zie ik een achterstand van zeven uur en drie kwartier. And still counting. Hoe dat zo? Ach, sinds vanmorgen half elf komt er hier in Huize Oplopers nul Herz uit het stopcontact. En trouwens ook nul Volt. En nul Ampere.

De reden? Vergissing met een graafmachine die aan het werk was voor Liander. Welke absolute nietskunner ervoor verantwoordelijk is, dat is nog niet helemaal duidelijk. Een slordige machinist van een graafmachine? Een lamlendige sukkel die niet de juiste tekening van de ondergrondse stroomkabels tevoorschijn heeft gehaald? Een aannemer die zijn mensen over de kling jaagt, waardoor zij een klus in zo weinig mogelijk tijd moeten klaren? Geen idee. Maar doordat een graafmachine een belangrijke hoogspanningskabel beschadigde, veranderden meerdere transformatorhuisjes van netbeheerder Liander in een smeulende puinhoop. En zit een aanzienlijk deel van Amsterdam dus zonder stroom. Wanneer het licht weer aan zal gaan? Onbekend. De aardige telefoonjongen van Liander kon mij dat rond half zes helaas ook niet vertellen. “Ze zijn nu weer aan het inschakelen, meneer, maar ik weet niet wanneer uw gebied aan de beurt is.”

Dit geknoei leidt voor mij wel tot een conclusie. We moeten niet van het aardgas af. Want puur dankzij het aardgas zit ik hier nu niet te blauwbekken.  Want puur dankzij het aardgas kan ik met behulp van een steelpannetje, mijn gasstel en zo'n ouderwetse stenen koffiepot-met-filter in ieder geval nog koffie maken. En op mijn gasstel kan ik dus ook nog wat te eten koken. Stel je nou eens voor, dat alles hier elektrisch was, zoals de politiek graag wil. Dan had ik hier nu zonder koffie en zonder warm eten zitten klappertanden met dank aan een paar idioten die niet geschikt zijn, hun werk naar behoren te doen. De overheid wil enerzijds dat wij alles op één kaart zetten, maar zorgt er vervolgens niet voor dat de daar bij horende borging van een betrouwbare energievoorziening in orde is.

Want wie is nu de grootste idioot? Is dat die graafmachinemachinist? Die meneer van de tekeningen? Die aannemer? Nee.

De ergste oetlullen zijn degenen die er politiek verantwoordelijk voor zijn dat iedere slecht gekwalificeerde mafketel met zijn fikken aan onze vitale infrastructuur mag komen. Want dat rokende trafohuisje is heus niet het enige gevolg van die neoliberale laat-maar-waaien-opvatting. We besteden alles uit en de goedkoopste mag het doen. Kijk maar naar het werk bij mij om de hoek, in de Van Woustraat. Daar hebben aannemers in opdracht van Liander de gasleidingen vernieuwd. En ja hoor, terwijl overal waarschuwingsborden over geen open vuur en niet roken stonden, stond zo'n grondwerker smakelijk een sigaretje te paffen. Helaas is hij niet in de lucht gevlogen. Nadat het werk was voltooid, werd de opgebroken stoep weer dichtgegooid. In plaats van een net loopoppervlak is de Van Woustraat nu een stoort van hindernisbaan met schots en scheef liggende stoeptegels en weggezakte straatstenen. En als klap op de vuurpijl werd deze week de Van Woustraat afgezet. Gaslek. Het vernieuwen van de gasleidingen was blijkbaar niet echt heel oordeelkundig gebeurd, zullen we maar zeggen... En dat mag dus, met dank aan de neoliberale wind die onder aanvoering van VVD en PvdA door ons land en door onze mooie stad waart.

Maar goed. Met een zonnig humeur verlaat ik nu dit sfeervol met kaarsen verlichte optrekje.  Naar een theater in een gebied waar misschien wél stroom is. Nou ja, als ze daar in het donker zitten, kunnen we misschien wel genieten van een of ander lollig  hoorspel... En hoe dan ook: zolang wij op landelijk en gemeentelijk niveau worden geregeerd door bewindspersonen en volksvertegenwoordigers met in het gunstigste geval een lichte verstandelijke beperking, valt er nog genoeg te lachen. Tot er iets definitief mis gaat.

Naschrift: deze column werd geschreven op vrijdagavond 9 maart. Op een laptop met een prima batterij. De verwachting was, dat de column die avond nog geplaatst zou kunnen worden. Dat liep anders. Bij het opstarten van de stroomvoorziening zijn in Amsterdam meerdere transformatorkasten van Liander in de brand gevlogen. Uiteindelijk keerde de elektra in Huize Oplopers terug om zaterdagochtend kwart over zeven. Dik twintig uur geen stroom dus… De inhoud van ijskast en vriezer kan in de vuilnisbak. Al met al een schandalige wanprestatie.