FraLa - Klote populisme

“Populisme” zei mij tot voor kort eigenlijk slechts vaag iets. Net als “stigmatiseren” en “xenofobie”. En van een “regenboogpiet” had ik al helemaal nog nooit gehoord.

Maar dankzij de “oprukkende democratie”, haatpredikers, bemoeizuchtige idioten en een keur aan mediaplatforms waar diverse soorten lawaaipapegaaien naar hartenlust hun kletskoek aan de man mogen brengen, is mijn woordenschat weer aardig opgevijzeld. En een beetje columnist zet er dan ook nog eens een keer een aan genitaliën verwant voorvoegsel bij. Doe ik voor deze keer dan maar eens aan mee.

Wie nu echter tevens verwacht dat ik mij in de rijen der azijnzeikers ga aansluiten zal bedrogen uitkomen. Daar heeft dit platform er ook al genoeg van. Ik ben meer een fan van collega BloggChick Bommels om er maar eens één te noemen.

Of lees eens wat David Van Reybrouck gisteren om 5 uur ’s ochtends op zijn Facebookpagina schreef over de uitslag van de Amerikaanse presidentsverkiezingen. Toegegeven, ik had nog nooit van deze man gehoord, maar ik ga nu wel beter opletten of en wanneer hij weer iets te melden heeft. Mooi tegengif voor de bij mij het maagzuur naar boven brengende prietpraat van figuren als Jan Roos. Geert Wilders noem ik in dit kader niet eens meer. Die verkondigt al zo lang de wijsheid in pacht te hebben dat hij er zelf in is gaan geloven.

“Er moet beter naar het volk worden geluisterd” roepen politici als Jan Roos, tante La Pen uit Frankrijk en nog wat ikke, ikke, ikke en de rest kan stikke-figuren. Ik vraag mij dan af of bij die mensen thuis elke dag een frikandel met patat wordt gegeten, want als je drie kinderen hebt en je bent zo’n soort democraat, dan heb je je immers maar neer te leggen bij de stemuitslag…

Je hebt echter ook ouders, die hetgeen er op tafel komt niet eens in stemming brengen. Men eet wat de pot schaft. Weer andere ouders leggen aan de kinderen uit dat elke dag patat met frikandel niet echt gezond is. Sommige kinderen snappen de beweegredenen van hun ouders en lezen wellicht zelfs iets over de “schijf van vijf”. Andere kinderen geloven best dat hun ouders het goed met hen voor hebben, maar hebben toch wat moeite met het ‘waarom’. Koolhydraten, onverzadigde vetzuren, vezels, vitamientjes; wat een gedoe allemaal. En tenslotte zijn er kinderen die hun dagelijkse portie junk food ernstig missen en hun ouders maar waardeloos vinden.

Deze laatste groep zie ik als het belangrijkste deel van het stemvee van partijen als de PVV en VNL. Maar als de kindertjes die moeite hebben met woorden als koolhydraten en de kinderen die niet eens hebben mogen stemmen zich bij die eerste groep aansluiten, dan krijg je presidenten als Trump en (moge God, Allah en Buddha dit verhoeden) Wilders als premier van Nederland.

Daar maken de mensen, die als kind wel iets van voedingsleer snapten, zich zorgen over. Recente ontwikkelingen tonen daarbij wel aan dat deze bezorgde lieden een verwijtende blik kunnen werpen richting ouders die hun kinderen onvoldoende geïnformeerd hebben. Deze ouders (het establishment) meenden (ten onrechte dus) dat de door hun zelf vergaarde kennis voldoende waarborg zou vormen om hun kinderen het gewenste gedrag te laten vertonen. Nee, kinderen zijn mondiger en kritischer nu. En er is niets mis met helder uitleggen waarom ergens voor is gekozen en wat een andere keus zou betekenen. En als dat niet in één keer wordt gesnapt, dan leg je het nog een tweede of derde keer uit.

Als je dit vertaalt naar de politiek en het te voeren beleid, zal duidelijk zijn dat er een reden is dat wij gebruik maken van ‘volksvertegenwoordigers’. En in feite maken deze volksvertegenwoordigers deel uit van het establishment. Er kan immers amper een verdrag worden gesloten en al zeker geen wet in werking treden zonder dat de Kamers daar akkoord op hebben gegeven. Met grote regelmaat krijg ik de indruk dat uit de hoge hoed gegoochelde ‘deskundigen’ en journalisten, die hun kans grijpen tegen het establishment aan te schoppen, dit democratisch model van Nederland even uit het oog hebben verloren. Maar ja. Schoppen is leuk. Verklaart ook de populariteit van voetbal.