Rikus Spithorst - Mijn laatste stem op Dijksma

Je breekt bij de PvdA je nek over de leugenaars en opportunisten. Dat beeld is vandaag opnieuw bevestigd. Dit keer door de politieke charlatan Jeroen Dijsselbloem.

Meneer moest en zou hoog op de kandidatenlijst van de PvdA voor de Tweede-Kamerverkiezingen. Dus stemde de ruggengraatloze voormalige arbeiderspartij daar voetstoots mee in. Onbegrijpelijk. Immers, Jeroen-van-de-poen was verantwoordelijk voor het falen van de NS. Doordat hij als Minister van Financiën deze spoorwegmaatschappij zag als niets anders dan een ordinaire geldfabriek die moest worden beschermd tegen alles wat de winst zou verminderen, hadden zijn partijgenoten Wilma Mansveld en Sharon Dijksma als achtereenvolgende staatssecretarissen geen schijn van kans om de NS te dwingen een beetje fatsoenlijk met de reizigers om te gaan. Ik riep nog weleens “Dijksma wikt, maar Dijsselbloem beschikt”. Arme Wilma, arme Sharon. Staatssecretaris voor spek en bonen.

Maar goed. Jeroen Dijsselbloem elleboogde zich naar de derde plaats op de quasi-socialistische kandidatenlijst. Volkomen terecht leed de PvdA een ongekende verkiezingsnederlaag. Een terechte afstraffing voor medeplichtigheid aan het dik vier jaar bestelen van de minder kansrijken in onze samenleving.

Nog een paar dagen, en dan is Jeroen Dijsselbloem minister af. Dan zou hem slechts het parlementaire handwerk in de oppositiebankjes resten. De baan waarvoor hij zich aan zijn partij en de kiezer had opgedrongen. Maar nu het puntje bij paaltje komt, heeft Jeroen daar geen zin in. Voelt hij zich daar te goed voor. Hij lult wat over een of ander gebrek aan vuurkracht. Daar moet je als normale werknemer eens mee aankomen bij je baas… Maar Jeroen maakt zijn belofte aan de partij en aan de kiezer -naar goed gebruik binnen de PvdA- dus niet waar. Hij vertrekt als Kamerlid.

Daarmee schoffeert Jeroen Dijsselbloem in de eerste plaats de 50.000 halvegaren die een voorkeurstem op hem hebben uitgebracht. Eigenlijk moet ik daar wel weer een beetje om lachen. Wanneer je als kiezer op een ontploft ego stemt, dan verdien je dat gewoon. Maar het hoort niet.

Ik schaam mij diep. Omdat ik een kwarteeuw lid van de PvdA ben geweest. Omdat ik in mijn leven overwegend PvdA heb gestemd. Zelfs de laatste Kamerverkiezingen nog, tegen beter weten in. Op Sharon Dijksma, omdat ze dat verdiende nadat ze zich bereid had getoond om een hondenbaan op IenM in het belang van haar partij te aanvaarden. Sharon verdiende mijn stem. De PvdA niet. Nooit meer.