Driek Oplopers - de gluurders van Vindicat

Dat is een lelijke streep door de rekening. Preses Diederick Rappalje du Charlatan, scriba Madeleine de la Putain en hun medebestuursleden worden door de Groningse universiteit niet langer gesubsidieerd voor het runnen van hun criminele organisatie. Na 200 jaar komt er een einde aan de financiële steun voor een van Nederlands oudste misdadigersclubs. Nu is Groningen sowieso een broedplaats van schorem, hoor. Te denken valt aan horeca-oplichter Sjoerd Kooistra die de ene na de andere horecatent opkocht, vervolgens personeel en leveranciers niet betaalde en dus andere met de financiële brokken liet zitten. Maar goed, dat terzijde. Terug naar Vindicat.

Ik schoot onbedaarlijk in de lach, toen ik Rappaille de Charlatan en De la Putain hoorde verklaren dat het dit jaar qua gedrag van de leden van Vindicat best goed was gegaan. In zekere zin is dat ook wel zo. Want voor zover ik kon nagaan, raakte dit jaar bij de opening van het Groningse studieseizoen niemand blijvend invalide en kwam evenmin iemand door mshandeling om het leven. Maar om nou te zeggen dat het best lekker gaat… Netzoiets als dat een kind vol trots tegen mama zegt dat ‘ie vandaag de hele dag niet op de eettafel heeft gescheten. Overigens is het qua zindelijkheid bij de kleuters van Vindicat ook niet best gesteld. In een Japans restaurant werd volop tegen muren gepist. Tsja, dat komt er nu eenmaal van, als je voortijdig van papa de deur uit mag zonder pamper om.  En achterlijk zijn die stakkertjes van Vindicat natuurlijk wel. Er werd in dat sushirestaurant heel wat servies kapot gegooid. Fout. Servies stukgooien doe je niet bij de Japanner, maar bij de Griek…

Je zou toch verwachten dat het met Vindicat-leden slecht zou aflopen en dat de Groningse universitaire diploma’s waardeloos zouden zijn. Maar dat valt wel mee. Groningse alumni kunnen best aan de slag. Okee, toegegeven, de kans op een baan bij een serieuze instelling is niet heel groot, maar bij de onderste kaste van de academische wereld kunnen ze terecht: Bij reclamebureaus. Naar goed gebruik verzinnen ze daar straalbezopen de ene criminele actie na de andere. Zoals het bespieden van passagiers op de treinperrons van de NS en de metrohaltes in Amsterdam en Rotterdam. Zonder dat passagiers het in de gaten hebben, worden ze gefilmd. Een criminele actie die wordt omgeven door de ene leugen na de andere. Tussen het zuipen door even iets roepen in de trant van “Nee hoor, de passagiers komen niet herkenbaar in beeld.” Op internet zie je ze gewoon lopen. Terwijl ze over de fiets van de buren staan heen te pissen even iets mompelen in de trant van : “Nee hoor, er zitten geen camera’s in onze reclamezuilen, maar alleen sensors.” Een computerdeskundige nam een kijkje en trof een doodgewone minicamera aan. Niks sensor. Terwijl de Nederlandse privacywaakhond klip en klaar stelt dat het ongevraagd filmen van personen voor commerciële doeleinden niet is toegestaan.

Er is weleens wat te doen over bars, restaurants en dancings die aan bontkraagmarokkaantjes de toegang weigeren. Als ik die berichten lees, verschijnt er een brede-maar-valse grijns op mijn bek. Want gezien de recente ontwikkelingen in het hoge noorden hebben die kroegbazen en uitsmijters het mis. Faliekant mis. De kans op wangedrag is -binnen en buiten de horeca- misschien relatief klein bij jongens die Yussouf  of Mohammed heten. Het grootste risico zit hem in knullen met namen als Joris of Jan-Maarten, of tuthola’s in mantelpakjes, met pakkende namen als Fleur. Die kun je maar beter uit de buurt houden. Zeker in Groningen. 

En tot slot nog een tip voor de actieve buurtcomités in ons land: je bent in je straat nog altijd beter af met een sisha-lounge dan met een reclamebureau.


Diederick Rappalje du Charlatan, Madeleine de la Putain en hun medebestuursleden