Paul - Verpest

Ik heb een weekend verpest. Nou ja, een weekend? Een zondag. Nou ja een hele zondag? Een gedeelte van de middag en een piepklein deel van de avond. Want meer tijd was er niet ingepland om dat weekend te verknallen. En het was helemaal niet de bedoeling, maar het was een potje stapelen, waarna de toren instortte.
Of ik mee ging naar de film. Natuurlijk, dochter was over uit Parijs (waar zij werkt) en zij had de bios uitgezocht. Op aanraden van T en A, want die waren er in 1 week tijd al 2x keer naar toe geweest. Dan moet het wel een goede film zijn. Nee, dan moet je oppassen. Als iemand in 1 week tijd 2x naar een film gaat met de titel “Noem me bij mijn naam”.. dan moet je stilletjes denken, “nou”. Dan zou je je kunnen voorbereiden op wat komen gaat.

Ik was ooit naar “The English Patient geweest. Een collega had ‘m gezien. Een collega die nooit naar de bioscoop ging. Dat had mij wantrouwend moeten maken. Maar goed, hij was laaiend enthousiast. En het ging over de oorlog, dus dat kon alleen maar meevallen. En het had een boodschap. Zei hij. Tering. Wat een saaie film. Net zo langdradig als “I had a farm in Africa” . Maar kijk, daar speelt Meryl Streep in. En dan weet je het meteen. Dan praat een stemmetje in je hoofd dat je overal naar kunt kijken, maar beslist Out of Africa moet blijven.  De dag erna vroeg de collega “en?” “Ik heb mij een potje te pletter verveeld. Wat een stomme film, wat een slecht verhaal, wat een elitair gedoe. Maar ja, eigen schuld, dikke bult Ik had het kunnen zien aan de rij. Allemaal van die, van die, van die…”  “Happy few?”, vroeg de collega. “Happy? Niemand zag er uit of ze überhaupt iets vrolijks gingen doen, laat staan ooit hadden gedaan.” Allemaal heel serieus kijkend, namen ze plaats. Het enige sociale contact was een vermanende opmerking als je in de verkeerde zetel plaats had genomen.

Waarom mag je wel uitgebreid en duidelijk kenbaar maken hoe goed je de film wel niet vond? “Nou nou, het gesprek met die vader was wel erg mooi”, werd in de loge duidelijk gemaakt. Waar je niet uit kon komen of dat het hoogtepunt was en de rest ‘zo zo’. Maar dat je het niet mag hebben over dat het na een kwartier wel klaar was en duidelijk waar het heen zou gaan. Genoeg is genoeg.  Maar nee, het werd maar uitgesmeerd. Elke detail werd gemuggesift en gemierenneukt. 2,5 uur proberen een boodschap duidelijk maken, maakt de boodschap met de minuut meer en meer onduidelijk.

Dus dan denk je, de man stapt op de bus, zijn toekomst tegemoet en de uitslag blijft ongewis. Of er komt nog een resumé in de aftiteling. Maar nee hoor, het ging nog uren door met slap geouwehoer en gezeik. 50 keer aan tafel, waarom? Het was natuurlijk duur om te filmen bij de watervallen, dus dat drukken we er ook maar effe tussen. Ik nog denken….”1 van de 2 flikkert in de rivier en verzuipt. Drama, drama.” Maar nee, dat zelfs niet. De scene wordt afgekapt en ze zijn opeens weer thuis. En ik dacht “leg dat nou eens uit!”
Geen weg terug meegemaakt. Maar wel een zondag verpest. Volgens mijn meiden. Waar ze natuurlijk wel gelijk in hadden, niet rekening houdend met het feit dat mijn zondag na een kwartier al verzopen was in totale apathie en verveling.