15 dec 2014

   Rikus Spithorst - Derde Klas met je eersteklaskaartje

Er zijn diverse soorten vruchtenspul in een potje. De beroerdste variant bestaat voor het overgrote deel uit suiker en andere zoete troep, aangevuld met geur- en smaakstoffen en ook nog een mespuntje echt fruit. Dat heet huishoudjam. De beste variant bestaat voor het overgrote deel uit echt fruit. Dat heet confiture. Veel lekkerder, maar uiteraard ook fors duurder. Of chocoladerepen, idem dito. De flauwekulvariant heet cacaofantasie, de goede kwaliteit heet melkchocolade. Allemaal vastgelegd in wettelijke regels. En als ik een hoop geld neertel voor een potje confiture, en achteraf blijk ik een pot suikertroep-met-smeermiddel  te hebben gekocht, dan heb ik terecht flink de pest in, want ik ben dan gewoon besodemieterd.

Waarom schrijf ik dit op? Ben ik nu ook al een zelfbenoemd keurmeester van de Warenwet? Nee hoor, dat valt wel mee. Ik heb het al druk zat. Ik kwam op deze vergelijking door een raar mailtje dat ik van de NS kreeg.

Een kleine twee weken geleden schreef ik een brief aan spoorbaas Timo Huges omdat de Maatschappij Voor Beter OV van mening is dat gedupeerde spitsreizigers die veel hinder ondervinden van het ernstige materieeltekort bij de NS, voor die narigheid moeten worden gecompenseerd. Doorgaans krijg ik in dat soort gevallen een nette reactie namens de NS-directie, maar dit keer ging er op het NS-hoofdkantoor iets mis. Mijn brief was verzeild geraakt bij de gecomputeriseerde automatische antwoordafdeling van de Klantenservice. Dus kreeg ik een nietszeggende automatische antwoordmail van Eva, de merknaam van de Antwoordcomputer Der Nederlandse Spoorwegen. Met wat algemeenheden over dat de NS er alles aan doet om het probleem op te lossen enzovoort. Geen woord, trouwens, over de gevraagde compensatie. Ik werd getriggerd door dit stukje tekst: In afwachting van de komst van de nieuwe Sprinters neemt NS sinds december verder elf oude dubbeldekkers met de groene bankjes (DDAR) uit de reservevloot weer tijdelijk in dienst. Na een kleine technische opknapbeurt helpen deze treinstellen de capaciteit op peil te houden tot de komst van de nieuwe Sprinters. En hupsakee, daar gingen mijn gedachten. Richting huishoudjam en cacaofantasie. Want terzake deskundigen hadden mij vorige week al gewaarschuwd voor die treinen: er zit geen Eerste Klasse in.

O, zo op het eerste gezicht wel. Aan de buitenkant van de treinen is bij een deur de 2 vervangen door een 1. En voor de vorm zijn de stoelen bekleed met een andere kleur skai. Maar in die zogenaamde Eerste Klas staan dus gewoon die keiharde klerebankjes die wij kennen als groene ruggenbrekers. Bij de komst van deze eerste generatie dubbeldekstreinen, in de jaren-80, werd door veel mensen terecht opgemerkt dat de treinen geen Eerste en Tweede Klasse hadden, maar een tweede en derde. Het comfort van die treinen stak schril af tegen wat we gewend waren. En die Derde Klasse, die werd aangeduid als Tweede Klasse, wordt aan de reizigers met een nieuw kleurtje skai nu dus verkocht als Eerste Klasse.

Natuurlijk. Een oncomfortabele trein is beter dan helemáál geen trein. Maar de manier waarop de NS nu met lapmiddelen het falen van zijn eigen strategie en inkoopbeleid -waardoor een enorm materieeltekort is ontstaan- tracht weg te poetsen is beschamend. Zeker jegens de passagiers die veel geld uitgeven aan een Eerste Klas-kaartje of -abonnement.

Daar zit je dan. Een hoop geld neergeteld. En wat krijg je? Ranzige huishoudjam en vieze cacaofantasie. Met de hartelijke groeten van de NS.

Klik
hier om te reageren of reacties van anderen te lezen.