15 jan 2015

   Krelis - Pabo: niet voor andersdenkenden

Vanaf 2016 dreigt er een groot lerarentekort, zowel in het basis- als het voortgezet onderwijs. Nu is er al een tijdje geleden door minister Bussemaker een flinke hoeveelheid geld beschikbaar gesteld om jonge leraren die nu moeilijk aan een baan kunnen komen, te behouden voor het onderwijs. Het échte probleem zit echter nog een stapje terug, op de opleidingen.

Ik ken zelf de klappen van de zweep tamelijk goed, ik heb namelijk niet één, niet twee, maar zelfs drie Pabo’s gedaan (okee, laatste was voor een nascholing van anderhalf jaar maar goed…), dus je zou kunnen stellen dat ik wel enigszins weet hoe het wel en vooral niet moet. Mijn eerste Pabo was namelijk destijds de slechtste Pabo van Nederland. En met een goede reden. Geen reactie op je mails, dichte deuren van docentenkamers, tegenstrijdige berichten… De randvoorwaarden waren dus al allerminst in orde. Maar wat mij vooral opviel was de manier van toetsen door middel van portfolio’s. Bij elk portfolio (vier per semester) moest je zo’n 10 á 15 competenties aantonen, die uitvoerig werden beschreven in de handleidingen. Zó uitvoerig zelfs, dat je iedere competentie klakkeloos kon overnemen in je portfolio en daar een les aan koppelen. De student hoeft totaal niet na te denken over wat hem/haar een goede leerkracht maakt. Zolang de student maar in de pas blijft lopen, zijn de zesjes makkelijk in de tas. Eigen interpretaties en ideeën worden overigens niet op prijs gesteld, als leerkracht zal je je toch alleen maar hoeven conformeren, dus dat was niet nodig.

Voor kritisch denkende studenten is dit een strijd die niet te winnen valt. En doorgaans gooit deze groep al vrij snel de handdoek in de ring. Ikzelf heb altijd een liefde voor het onderwijs gehad, dus ik liet mij er niet van weerhouden door te gaan (zij het op een andere Pabo –eentje die, ondanks het feit dat medestudenten mee mochten beoordelen en nooit lager gaven dan een ‘ruim voldoende’, wél mij wist te raken en stimuleren), maar voor een groot deel, gemotiveerde, goede geschoolde, creatieve leraren-in-de-dop was het toen al te laat. Doodzonde, aangezien de kinderen zelf ook geen behoefte hebben aan leerkrachten die klakkeloos de methode volgen. Ik moedig mijn leerlingen aan ook kritisch en creatief na te denken, jammer dat de lerarenopleiding zelf daar totaal niet op inspeelt.

Dit is wellicht al een beetje mosterd na de maaltijd, maar zolang de gehele structuur van de Pabo niet snel wordt aangepast, zal het lerarentekort alleen maar groter worden. In een veelzijdige maatschappij als die van Nederland is het laatste waar de kinderen op zitten te wachten een leerkracht die als een soort robot de methode volgt. Daar hebben we per slot van rekening de Steve Jobs-scholen al voor…

Klik
hier om te reageren of reacties van anderen te lezen.