FraLa - Niet luisteren, maar toeteren

Er zijn mensen, die protesteren leuk vinden. Zij wonen bijvoorbeeld op de Veluwe of in Overijssel en dan ben je DUS tegen de uitbreiding van de vliegactiviteiten van Lelystad Airport. Dan ga je dus niet op internet zoeken hoe erg (of juist niet) het straks allemaal wordt. Nee, je gaat op de dag van de infomarkt op Lelystad Airport gezellig met wat andere kort door de bocht redenerende figuren op een toeter blazen. Een type mens dat straks ook een stevig bod zal willen uitbrengen op de eikeltjes-pyjama van Jesse Klaver. Een type mens dat uit protest tegen mijn stukkie “stiltegebieden” ook bij mij voor de deur de longen uit het lijf zou willen blazen. Ik zou zoiets toejuichen. Maar dan bij voorkeur wel gericht blazen, zodat ik alleen nog maar de bij elkaar geblazen bladeren in de GFT-bak hoef te scheppen.

Met dit soort lieden in discussie gaan, lijkt mij energieverspilling. Ook al toon je met allerlei data aan dat de toekomstige vliegroutes niet eens in de buurt van hun woonplaats komen, dan is dat ongetwijfeld “niet relevant”. Vliegtuigen maken immers lawaai en om bij Lelystad te komen zullen ze over de Veluwe en/of Overijssel moeten vliegen en DUS heb je er last van.

Aanzienlijk storender vormen van domheid kwamen laatst tot mij in een uitzending van Pauw. In het kader van onderzoek naar de haalbaarheid en wenselijkheid van een basisinkomen voor werkloze 55 plussers kwam Antoinette Hertsenberg met een aantal zeer opmerkelijke praktijkvoorbeelden om aan te tonen dat ons sociaal stelsel toch nog wel wat ruimte voor verbetering toelaat. De rond dit onderwerp aangeboden petitie acht ik lofwaardig. Dat bedoeld basisinkomen bij deze kersverse regeringsploeg niet direct praktijk zal worden, zal niemand verbazen. Maar als iemand, die ongetwijfeld niet vrijwillig werkloos is geworden, ijverig naast zijn uitkering nog wat probeert bij te verdienen – al was het maar om ‘in the running‘ te blijven – er daardoor financieel op ACHTERUIT gaat, dan is er m.i. fundamenteel iets erg mis. Dat er sprake kan zijn van verminderde meeropbrengst, vind ik te billijken, maar achteruit gaan is niet uit te leggen. Ook het andere voorbeeld, waarbij een voortijdig uitgekeerde koopsompolis zo’n beetje verdampte, is te gek voor woorden. Helaas heb ik niet langer de illusie, dat er nu ergens op een ministerie iemand wakker is geworden. Al was het maar de minister of de staatssecretaris. Nieuwe bezems vegen immers schoon, dus hoppa werkgroep formeren en dit soort waanzin met terugwerkende kracht uit de wereld helpen. Maar het lijkt wel of suggesties van mensen buiten het ministerie als een soort besmettelijk virus worden gezien. De boel niet al te zeer vereenvoudigen, want dan snapt iedereen hoe het werkt en kunnen wij als ambtenaar wel dag met ons handje zeggen. Mijn grootvader schijnt al gezegd te hebben: Vecht nooit met een ambtenaar, want je verliest het altijd.

Hoopgevend vond ik een gesprek van dezelfde Antoinette Hertsenberg met een vertegenwoordiger van de gezamenlijke ziektekostenverzekeraars. Was het niet vreemd dat medische ingrepen qua prijs enorme verschillen lieten zien. Niet alleen landelijk, maar soms ook binnen hetzelfde ziekenhuis. Ja, dat vond die ondervoorzitter dus ook wel. Er moesten maar standaardtarieven komen. Zou de man mijn stukkie over misstanden hebben gelezen, dacht ik nog even. Niet dus, want over het transformeren van de ziektekostenverzekeraars tot een soort GAK of SVB heb ik de man met geen woord horen reppen.

Als je dit allemaal op je in laat werken, is het niet verwonderlijk dat het vertrouwen in de politiek afneemt. De politiek op haar beurt dient niet geringe vaardigheden te ontwikkelen om ‘het volk met onderbuikgevoelens’ en ‘sensatiebeluste journalisten’ te weerhouden tot het doen van dingen die schadelijk voor ons land zijn. En als dat dan - verrassing – niet best lukt, neemt het vertrouwen weer verder af. Als ik het goed heb begrepen zijn de dagen van de horken van Powned geteld. Nu de geestelijke vader, GeenStijl, nog. Vervolgens de kiesdrempel flink omhoog. Haalt een partij - pak ‘m beet - 5 zetels of minder, dan gaan die 5 zetels weer terug in ‘de pot’ en worden verdeeld over partijen, die wel een fatsoenlijk aantal stemmen hebben binnengehaald. Op basis van 5 zetels scheelt dat 6 partijen. Blijven er toch nog altijd 7 over. Tijdens de laatste verkiezingen waren er bij een aanzienlijk lagere kiesdrempel al 15 partijen die de eindstreep niet hebben gehaald. Gelukkig niet, zou ik willen uitroepen. Stel je eens een coalitievorming voor als alle 28 partijen in de Tweede kamer zijn vertegenwoordigd. Veel gekker moet het toch niet worden. Of komt er een 29e partij met als belangrijkste programmapunt dat alle stoplichten voorzien dienen te worden van een roze kleur in plaats van oranje?