Niels Bijl - Boos en verdrietig…

… om iets dat in essentie juist heel mooi is. Mijn vrouw moest vanavond even weg, een tapijt wegbrengen dat we op marktplaats hadden aangeboden. Gratis af te halen. Een jonge vrouw had interesse, maar kon wegens ziekte toch niet langskomen om het tapijt op te halen. Mijn vrouw denkt: Geen probleem, vijf minuutjes rijden, iedereen blij.

Even later komt ze terug. Grijns op haar gezicht, armen vol eten. Brood, groente, kipschnitzels, zelfs een blik groentesoep. Gekregen, als dank. Bij nadere inspectie blijkt: op al het eten zitten kleine stickers. Van de voedselbank.

Voor ik er erg in heb zeg ik: "Was het een Turks gezin?" Ik schrik van mijn eigen "etnisch profileren", maar ik herken wel onmiddellijk deze on-Nederlandse dank en gastvrijheid. Ik geniet namelijk al van kinds af aan van dit eenvoudige principe: bij mijn Turkse vrienden wordt alles altijd gedeeld. Elke gast wordt onthaald op lekkernijen, thee, een heerlijke maaltijd. Altijd.

En nu staart de realiteit me keihard aan. Eten delen, ook al heb je het gehaald bij de voedselbank. Dit gaat snoeihard in tegen vrijwel alle gebruiken van dit o zo koude kikkerlandje.

Boos en verdrietig dus. 40% van de Turkse en Marokkaanse NEDERLANDERS voelt zich hier niet meer thuis. En: een grote groep autochtone Nederlanders voelt dat Nederland zijn eigenheid verliest. Deze zorg richt zich op moslims, die geassocieerd worden met geweld en substantiële verschillen in waardeoriëntaties.

Ik wil hier graag iets zinnigs over schrijven. Maar het lukt niet. Ik ben zo boos. Zo verdrietig.