Rikus Spithorst - Amsterdam Centraal

Je bezoekt Londen en je gaat met de trein. Dan stap je uit in het station St Pancras. En als je het station uitloopt, voel je meteen de kenmerkende sfeer van Londen. Of je bezoekt Parijs. Per trein. Dan stap je uit op Gare du Nord, een prachtig station met een mooie klassieke uitstraling. Grandeur. En je staat als je de deur uitloopt meteen midden in Parijs. Of dichter bij huis: Antwerpen. Station uit en je loopt zo de Meir op, of je ploft neer op een terrasje op het Koningin Astridplein. Zo hoort het: de trein brengt je naar het hart van je bestemming, of je nu een toerist, een congresbezoeker of een forens bent.

Stel je nou eens voor, dat je als bezoeker van Antwerpen op station Luchtbal de trein zou worden uitgebonjourd. Dat zou nogal een aanfluiting zijn. Een afknapper. Een station met de uitstraling van een voormalige Oost-Duitse tramhalte en de eerste indruk van de stad die je bezoekt: een horde lelijke flatgebouwen en dat is het dan wel.

Stel je nou eens voor, dat je als bezoeker van Amsterdam op station Zuid de trein zou worden uitgebonjourd. Dat zou nogal een aanfluiting zijn. Een afknapper. Een station met de uitstraling van een voormalige Oost-Duitse tramhalte en  de eerste indruk van de stad die je bezoekt: een horde lelijke flatgebouwen en dat is het dan wel.

Toch wordt aanlanding op het Amsterdamse Zuidstation door allerlei vage types in de spoorsector ons tegen beter weten in aangesmeerd als een serieus te nemen alternatief voor het Centraal Station. Ik vind dat nogal een wanvertoning. En dat geklets over dit zogenaamde alternatief is slechts een schaamlap om het onvoorstelbare geknoei rond het Centraal Station in Amsterdam te verdoezelen. Om daar honderd miljoen op de verbouwingskosten te beknibbelen, heeft men bedacht dat dat station wel met een perron minder toe zou kunnen. Schandalig! Gelukkig staat het plan om de perroncapaciteit op Amsterdam Centraal te verminderen nu -mede naar aanleiding van een brandbrief die ik namens de Maatschappij Voor Beter OV aan de staatssecretaris stuurde- ter discussie. Met een beetje goede wil blijft het aantal perrons nu hetzelfde.

Als ProRail-baas Pier Eringa zijn werk serieus neemt, zegt hij gewoon tegen de staatssecretaris “de verbouwing van Amsterdam Centraal kost zo-en-zoveel, en ik ga dat dus niet voor honderd miljoen minder doen”. Zo hoort dat. Haagse gierigheid dient door bewindspersonen niet te worden afgewenteld op de railinfrabeheerder, en dus uiteindelijk op de reiziger. En de railinfrabeheerder, op zijn beurt, dient zich niet te laten misbruiken door het verkopen van ondermaatse voorzieningen. Want een belangrijk begrip is ‘toekomstvast’.  De stations in Amsterdam zijn naar mijn mening pas toekomstvast wanneer zowel van en naar station Zuid als van en naar Centraal in alle richtingen iedere tien minuten een IC kan rijden plus iedere tien minuten een Sprinter. En daarbovenop nog capaciteit voor hoogfrequente treinverbindingen met Schiphol.

En tot slot: bij besluiten over aanleg van infrastructuur dient de wens van de reiziger leidend te zijn. Niet de portemonnee van een bewindspersoon. Niet het strategisch belang van de NS. Nee, de reiziger mag het zeggen. En ik heb nog nooit een enquête gezien waarin de reizigers massaal aangaven dat ze liever naar Amsterdam Zuid reizen dan naar Amsterdam Centraal. Dus.