FraLa - Zwijgrecht

Landelijke pers en TV besteedden deze week aandacht aan een idee van advocaat Peter Plasman: een partij voor niet-stemmers. Het grappigste in dit verband vond ik eigenlijk de initialen van de heer Plasman: P.P.  Op z’n Engels uitgesproken geeft dat Pi Pi en dat vind ik dan weer mooi passen bij de achternaam. Eigenlijk heeft hij nog geluk dat zijn ouders hem niet de voornamen “Doe, Eens en Een” hebben gegeven. Stelt zo lastig voor. En de achternaam op zich is een nette variant van het woord “zeikerd”. Maar dit allemaal terzijde.

Zijn plan om niet-stemmers toch een stem te geven, stemt mij hoopvol. De achterliggende gedachte dat er veel mensen zijn, die zich niet kunnen vinden in het bestaande aanbod en dat hun stem dus verloren gaat, kan ik ook nog prima volgen. Als ik het goed heb onthouden, zou deze groep niet-stemmers goed zijn voor zo’n dikke 30 zetels. Het stoort Plasman dat deze zetels nu worden verdeeld over de partijen waarop wel een stem is uitgebracht. Met die gedachte kan ik tot op zekere hoogte ook nog instemmen, maar als hij vervolgens meldt slechts één verkiezingsbelofte te doen, bekruipt mij al enige argwaan.

Ik heb altijd een aversie gehad tegen dikke rapporten van tientallen of zelfs honderden pagina’s in vaak gezwollen taal en voorzien van tal van verwijzingen naar eerdere studies. En zeker als na het doorworstelen van dit soort papierbrij meer dan eens bleek dat e.e.a. op 2 à 3 A4’tjes samengevat had kunnen worden. Het ene A4’tje van het partijprogramma van de PVV kon ik qua presentatie dus best billijken. Qua inhoud wat minder, maar het gaat nu even over P. Plasman. Zijn enige verkiezingsbelofte is namelijk dat er door deze partij niet gestemd zal worden als er in de Tweede Kamer over iets gestemd moet worden. Mijn oorspronkelijke argwaan maakt plaats voor verbijstering, onbegrip en verwarring. Wat is dit voor een onzin. De niet-stemmer een stem geven en vervolgens je mond stijf dicht houden. Over het gegeven dat zo’n Kamerlid voor dit 100% zwijgen per jaar €.107.000,- (excl. onkostenvergoeding) opstrijkt, doet Plasman verder geen inhoudelijke mededelingen. Hij oefent blijkbaar nu al in het zwijgen. Of hij is als strafpleiter besmet door een cliënt die zich op zijn zwijgrecht heeft beroepen.

Er wordt nu al vaak geroepen dat het volk monddood wordt gemaakt, maar wie dat eigenlijk wel lekker vindt, kan nu dus bij die nieuwe partij van P. Plasman terecht. Ik kijk ook verwachtingsvol uit naar de kandidatenlijst, die ergens in januari gepresenteerd gaat worden. De mensen, die daarop met naam en toenaam zullen worden genoemd, geven m.i. een volstrekt nieuwe dimensie aan het woord “zakkenvuller”, want op voorhand staat eigenlijk al vast dat zij voor de bij het Kamerlidmaatschap behorende muntjes geen enkele tegenprestatie zullen leveren.

Kamerleden, die zich gewetensvol kwijten van hun taak als volksvertegenwoordiger, zullen ongetwijfeld ontstemd raken door dit soort ontwikkelingen. Of is hier sprake van een complot? Is de lancering van deze nieuwe partij een poging huidige tendensen tegen te gaan en zelfs te laten ontsporen? Elke zetel die naar deze nieuwe partij gaat, gaat immers niet naar een bestaande partij. Bij evenredig ‘afpakken van’ zal de grootste partij daarvan de meeste schade ondervinden. Maar mijn onderbuikgevoelens vertellen mij dat de PVV er in verhouding nog meer last van zal hebben. Zet ‘m op Plasman! Je hebt mijn instemming!