Plagiaatkoning Willem Vermeend - Driek Oplopers

Laptopnomade. Dat vind ik zo’n prachtig woord. U weet wel, zo’n type dat de hele middag een plek bij de CoffeeCompany bezet houdt omdat ze daar gratis internet hebben. Armoedzaaier… Onlangs viel mijn oor op een gesprek dat twee van die figuren voerden. Een knul in een iets te smetteloos wit overhemd, en zo’n hockeymeisje. Allebei zo rond de 25 jaar oud. Ze hadden een heuse consultancyklus in de wacht gesleept, maar wat nu precies het onderwerp van hun consultancyklus inhield, dat wisten ze zelf ook eigenlijk niet precies. “Ik google het wel even”, zei de een. “Ja, dan bouwen we er wel een verhaal omheen”, sprak de ander. Zo gaat dat dus, tegenwoordig. Je hebt geen flauw benul van waar je het eigenlijk over hebt, je neust wat rond op Wikipedia, en googlet een paar krantenstukjes en een berichtje op een overheidswebsite, en je bent de topdeskundige van Nederland. Beschamend, en een klap in het gezicht van degenen die van een onderwerp écht verstand hebben, maar minder goed in staat zijn om zich in de kijker te liegen. Die twee bij de CoffeeCompany, ik moest dezer dagen erg aan ze denken.

Waarom? Rian van Rijbroek en Willem Vermeend hebben het gepresteerd zichzelf volkomen belachelijk te maken. Dat deden ze door de werkwijze van die twee sukkels uit de vorige alinea naadloos te kopiëren. Niet voor een consultancyklus, maar voor een boek. Beetje rondneuzen op Wikipedia, wat artikelen van nieuwswebsites en overheidspublicaties opsnorren. Wat aanwijzen, CTRL-c, CTRL-v, hier een daar een woordje veranderen, wat prietpraat eromheen, en klaar is je boek. Gewoon doen alsof jij degene bent die al die wijsheid heeft bedacht, maar feitelijk is het gewoon jatwerk.  

IJdeltuiterig verscheen Rian van Rijbroek deze week ook nog in Nieuwsuur, u weet wel, zo ongeveer de slechtste actualiteitenrubriek van de Nederlandse televisie, met een achterlijke redactie en een hufterige -ik hang aan de lippen van Willem Holleeder- sterpresentator. Van Rijbroek hield een verhaal over cybersecurity, het onderwerp van dat bij elkaar gejatte boek. Zelf heb ik veel te weinig ICT-kennis om mij een inhoudelijk oordeel te kunnen permitteren over het betoog van die mevrouw, maar mensen die er wél verstand van hebben, maakten gehakt van haar kletspraatjes. De NOS en Nieuwsuur namen -pas nadat de oorverdovende kritiek was losgebarsten- het boek van Rijbroek en Vermeend onder de loep, en ontdekte de lawine van gejatte passages. Mijn mening hierover: een serieuze redactie houdt zo’n werk tegen het licht vóórdat een van de schrijvers wordt uitgenodigd, en niet pas achteraf.

De uitgever heeft het boek uit de schappen laten halen. Vermeend en Van Rijbroek doen alsof ze gek zijn. Vermeend beweert dat het boek op zijn initiatief uit de winkels is gehaald (onwaar) en Van Rijbroek schijnt kwaad te zijn omdat niemand het door de schrijvers zélf gepleegde plagiaat in het boek heeft opgemerkt en dat fatsoenlijk heeft opgelost (gelul).

Maar het toppunt was wel dit: in het boek wordt beweerd dat Brenno de Winter aan het boek heeft bijgedragen. Dan zet je wel een heel hoge borst op. Een beetje suggereren dat iemand die in heel hoog aanzien staat, heeft meegewerkt  aan je boek, terwijl dat niet zo is en diegene dat zelfs expliciet heeft geweigerd… Dan ben je wel een onvoorstelbaar stel droplullen (m/v). Ik hoop en verwacht dat de heer Vermeend en mevrouw Van Rijbroek nooit en te nimmer meer zullen worden gevraagd voor welke actualiteitenrubriek of welk kranteninterview dan ook. Vermeend werkt voor de Universiteit in Maastricht, zo begreep ik. Aangezien in de academische wereld door plagiaat pronken met de veren van een ander als doodzonde geldt, neem ik aan dat zijn dienstverband aldaar wordt beëindigd. Er zijn vast wel een paar toonaangevende Limburgers die dit stukkie lezen, dus dat komt ongetwijfeld goed.