2 jan 2015

   Krelis - Naakt

Ondanks dat de jaarwisseling gekenmerkt werd door veel gezelligheid, mooi vuurwerk en goede voornemens, was er ook sprake van een tragisch persoonlijk moment. Ondergetekende besloot namelijk zijn Facebook-account te verwijderen en zo sociale zelfmoord te plegen.

Zo komt er een einde aan een tijdperk. Een tijdperk waarin er veel vrije uren werden doorgebracht achter de laptop op het “sociale” netwerk. Het “sociale” netwerk dat, met al zijn goede bedoelingen, niets anders doet dan mensen steeds slechter met elkaar laten communiceren. Dat was voor mij de eerste reden om ermee te kappen. Op een avond was ik aan het chatten met een vriend die op vijf minuten van mijn huis woont. Na anderhalf uur vroeg ik mij in een helder moment af waarom wij in hemelsnaam niet even afspraken om ergens koffie te drinken. Het was eigenlijk komisch, maar het is echt gebeurd… Hoe beter de communicatiemiddelen, hoe slechter wij eigenlijk communiceren. Kwaliteit boven kwantiteit.

Daarnaast het feit dat mijn tijdlijn steeds meer is gaan lijken op een advertentieblaadje. Van de 10 posts die ik zie, zijn er zeker vijf reclame, twee van mensen die ik nauwelijks ken, twee van die ik daadwerkelijk zelf “geliked” heb en slechts één van een bekende die ik ook daadwerkelijk gezien heb in de afgelopen vijf jaar. Facebook is langzamerhand van een ontmoetingsplek voor vrienden, verschoven naar een verkapt reclameblok. Ik geef geen moer om KLM, Albert Heijn of Thuisbezorgd.nl maar omdat een klasgenoot van de middenbare school in 2005 het geliked heeft, moet ik daarmee dealen. Tuurlijk kan ik het allemaal wissen, maar je zou denken dat een dergelijke site gemaakt is om mensen een goede dienst te bewijzen, in plaats van kapot irriteren. En dan ben ik nog eens niet begonnen over dat fucking Candy Crush…

En dan natuurlijk de klassieker. Privacy. Of beter gezegd: het gebrek eraan. Facebook maakt er een sport van om ieder jaar de grens van het toelaatbare op privacygebied steeds een stukje op te schuiven. En ook dit jaar is het weer zover. Je gegevens liggen steeds makkelijker op straat, nu ook beïnvloed door de instellingen van je vrienden. Want ondanks dat jij je gegevens op “privé” hebt staan, zolang je vrienden dat niet doen, kan men gewoon kijken wat je uitspookt. Ik had mijzelf voorgenomen ermee te stoppen zodra de privacygrens wederom zou worden opgeschoven, dus ook dat is een reden.

Wie ga ik missen? Een oud-teamgenoot van vijf seizoenen geleden. Een klasgenoot van de Pabo uit 2007. Iemand die ik drie jaar geleden op vakantie heb ontmoet en sindsdien nooit meer heb gezien… Van iedereen met wie ik nog zou willen of kunnen afspreken, heb ik het telefoonnummer, dus heb ik deze zooi echt nodig? Het antwoord is overduidelijk. Nee!

Hoe voel ik mij nu? Naakt. In sociaal niemandsland. En vooral ontzettend alleen.

Klik
hier
om te reageren of reacties van anderen te lezen.