2 okt 2014

   Nelis - Een jaar bij ons
(Een ode aan de heerlijkste wijk van Nederland!)


Zondag was een bijzondere dag voor uw favoriete columnist. Op zondag 28 september 2013 verliet onze held de wildernis van het containerland van Amsterdam-Noord voor de bruisende binnenstad. Een mooi moment voor een terugblik.

Er is al zoveel over gezegd, geschreven en gezongen: Over die mooie, die fijne Jordaan! De authentieke voormalige arbeiderswijk, die destijds zo brutaal was dat de lokale autoriteiten het nodig vonden op een zeker moment zelfs het leger in te zetten! Tegenwoordig wordt het geheel doorgaans bewoond door biodynamische, yuppige hipsters, die het geen enkel probleem vinden hun kinderen de meest idiote namen te geven, zich niet realiserende dat Dans, Bloem of Vlinder over 20 jaar moeten gaan solliciteren of enige mate van volwassenheid moeten tonen. Helaas zijn het tegenwoordig inderdaad de Vespa’s die in grote aantallen het straatbeeld hebben veroverd.

Maar gelukkig zijn er in deze wijk ook nog plekken waar het échte Jordaan-gevoel alom aanwezig is. En die plekken maken mij zo intens gelukkig met mijn nieuwe stekkie.

Daarover gesproken: wauw! Jordaanser dan dat worden huizen niet snel! Wat een bouwval! De trap is van karton, de muren van papier, de vloer staat scheef, de isolatie is zo dramatisch dat het lijkt alsof de bovenbuurman een brontosaurusfokkerij in zijn woonkamer heeft en van de vrouw die direct naast mij woont weet ik in ieder geval dat zij vriendinnen heeft die Judith, Charlotte en Chantal heten… Het woord “isolatie” mag geplaatst worden tussen de grootst mogelijke aanhalingstekens die de tekstverwerker toelaat!

’s Nachts gebeurt hier ook van alles. Mede dankzij het enkelglas ben ik al ontelbare keren midden in de nacht wakker gemaakt. Bijvoorbeeld toen de brontosaurussen boven mij weer eens op hol sloegen, maar ook toen er midden in de nacht werd aangebeld met de vraag of ik wist waar een transseksuele prostituee woonde of toen een stelletje dronken Schotten piratenliedjes ging zingen onder mijn raam.

Ook buiten is het een wereld op zich. Slagerij Louman op de hoek is net alsof je een toneelstuk in stapt. De nummertjesautomaat is al sinds 1922 kapot en dus is er een systeem wat neerkomt op het volgende: Je stapt binnen en brult: “Wie is de laatste!?”. Degene die dan “Ik!” zegt, is voor jou aan de beurt en daarna ben jij. Waterdicht systeem!

Het café verderop heeft de lekkerste tosti’s van de stad en op vijf minuten lopen is mijn favoriete straat, de Haarlemmerdijk, maar hét hoogtepunt van de wijk staat woensdag tot en met zaterdag op de Lindengracht en dat is de groentestal van Wim en Lidy. Wim is al het moois aan de Jordaan in één man gepropt. Gitzwarte humor, neemt constant zijn klanten in de zeik maar heeft een hart van goud. Tekenend voor deze man was een situatie vorige week, waarin hij zei dat hij eerst de hoogbejaarde “Tante Frida” ging helpen omdat zij elk moment kon overlijden en hem dat dan geld zou kosten. Gepaard met constante opmerkingen als “Nee, lastige klanten help ik niet!”, “Ben je daar alweer??” en “Wat ben je lastig vandaag!”, is Wim mijn persoonlijke held van de wijk.

Het is heerlijk toeven in de Jordaan en ik voelde me al in een week helemaal thuis. En zoals ik al vaak genoeg tegen mijn vrienden heb gezegd: Ze moet wel erg knap, leuk en rijk zijn wil mijn aanstaande vriendin mij hier nog wegkrijgen!

Klik hier om te reageren of reacties van anderen te lezen.