FraLa - Trumpje spelen

Zelf ben ik redelijk allergisch voor spierballentaal en als iemand met mij een wedstrijdje ver plassen wil houden, ben ik niet thuis. Maar vanaf de zijlijn meeluisteren en meekijken is soms wel boeiend. Of ‘Rocketman’ nu de grootste roeptoeter is, of ‘Humpty Trumpty’, laat ik door anderen beslissen, maar ergens – ik beken het met de nodige schaamte – kon ik de speech voor de VN van onze Donald wel volgen. Politici en diplomaten zitten nu weliswaar nog na te trillen, maar die hebben gezamenlijk ook nog maar bitter weinig bereikt met betrekking tot. de Noord Koreaanse kwestie.

Nu is een heel land wegvegen wel een erg drastische maatregel en waarschijnlijk ook niet reëel. Past echter wel bij dat narcisme van onze kuifduif. Maar waarom dik doen bij de VN. Bel die Kim Jong Un op en adviseer hem een bepaalde provincieplaats te laten ontruimen. ‘Gewoon’ vanwege het feit dat die plaats over enkele dagen plat wordt gebombardeerd en je waarschuwt slechts even, omdat de USA niet uit is op het maken van slachtoffers. Voorts krijgt Kimmie de verzekering dat elke volgende door Noord Korea te lanceren raket uit de lucht geschoten zal worden. Tot slot beloof je dat als het in de war sturen van Google Maps met het wegvagen van de eerste provincieplaats niet voldoende indruk maakt, er een wat grotere plaats aan de beurt is. Het telefoongesprek wordt afgesloten met de vraag of alles goed begrepen is en of er nog vragen zijn. Daarna het gebruikelijke ‘Have a nice day’ en vervolgens hang je op. Enkele dagen later laat je het aangeduide stadje ophouden te bestaan en bel je nogmaals om te informeren of iedereen bijtijds weg was. China en Rusland zullen ongetwijfeld keihard protesteren, maar er geen wereldoorlog voor over hebben. Op basis van de bombardementen op Japan aan het eind van de Tweede Wereldoorlog vermoed ik dat het na 3 missies met het haantjesgedrag van Kim Jong Un wel een stuk minder zal zijn. Bij Donald the Great zal het ego zo mogelijk nog zijn toegenomen en zal er sprake zijn van acuut ontploffingsgevaar. Dit betekent voor bepaalde landen, door hem als schurkenstaten betiteld, dat zij op hun tellen moeten gaan passen. En dan wordt het eng. Want waar houdt het vervolgens op?

Over kuifduif gesproken. Die Boris de Brexit-lover moet wat mij betreft ook aan het infuus van ‘common sense’. Die denkt dat de tijd van “Brittania rules the waves” nog steeds van kracht is en dat het Verenigd Koninkrijk het nog altijd en overal voor het zeggen heeft. Ik redeneer nogal eens ‘kort door de bocht’ en op basis daarvan kan ik mij niet voorstellen dat Brexit significant voordeliger voor het VK gaat uitpakken. Daarmee wordt immers de deur wagenwijd open gezet voor andere landen die de EU zouden willen verlaten. Dan kan men de tent net zo goed meteen sluiten. Mogen we (27 dan wel 28 landen) weer op van alles en nog wat invoerrechten gaan heffen en douaneposten aan de grens herintroduceren. Gaat boodschappen doen weer een flink stuk duurder worden. De EU heeft zijn ‘makken’ en er zijn tal van ‘geleerden’, die flinke aanmerkingen hebben op Brussel, maar naar mijn smaak heeft de EU de aangesloten landen geen windeieren gelegd. Het zal mij dan ook absoluut niet verbazen als het VK op een bepaald moment Brexit eigenlijk helemaal niet meer ziet zitten. Mocht deze voorspelling niet uitkomen dan neem ik nederig buigend de hoed af voor Mr. Davis en zijn VK-onderhandelaars en zal ik diep teleurgesteld zijn in Michel Barnier en kompanen.

Het zal alle lezers nu wel volstrekt duidelijk zijn dat ik van politiek en diplomatie geen snars begrijp. Van de media trouwens ook niet. Weinig gezien of gelezen over de speech van Macron bij de VN. Te lage sensatiefactor?

Over sensatiefactor gesproken. Ben al geruime tijd terug afgeknapt op het programma van grootverdiener Mathijs van Nieuwkerk, DWDD. En zeker als hij Jan Mulder als tafelheer heeft, staat het kotsen mij nader dan het lachen. Laatst toch weer eens gekeken en daar hoor ik iemand zeggen: Je moet worden wie je bent. Simpel zinnetje, maar toch. Als je iets nog niet bent, kan je het wellicht wel worden. Mits je vlijtig oefent. Maar als je het al bent, waar slaat dat ‘je moet worden’ dan op? Zoiets brengt mij in verwarring. Ik vind dat net zo’n soort onzin als die schoolverlaters, die alvorens te gaan studeren of een beroepsopleiding te volgen, eerst een jaartje naar bijvoorbeeld Australië trekken om zichzelf te ontdekken. Waarom zo’n eind weg? Omdat Abel Tasman succesvol was in ‘het ontdekken’ en Tasmanië tot Australië behoort?

Ik kan mij voorstellen dat de naderende échte volwassenheid tot enig nadenken stemt en dat de huiselijke omgeving daartoe niet altijd even ideaal is. Maar wat is er mis met een tentje nabij het Uddelermeer?

Een kaartspel waarbij alle kaarten troef zijn, lijkt mij uiterst gecompliceerd. Zo is mijn leven nu ook. Uiterst gecompliceerd, want verwarring is troef en verwarring ervaar ik alom.