FraLa - App-normaal

Het ene moment overweeg ik Artis, of een andere dierentuin, te adviseren om hun Orang Oetangverblijf om de dopen tot behaardenhuis, het andere moment verbaas ik mij over hetgeen ik via de media tot mij neem.

Knokpartijen in het parlement. Ik meen dat het in Taiwan was. Je ziet duidelijk dat deze lieden daar geen opleiding voor hebben gevolgd. En ergens in de VS wordt de jolijt rond het beoefenen van yoga naar nieuwe hoogten gebracht door het inzetten van kleine geitjes. Die stappen met hun kleine hoefjes op billen, buiken en ruggen der deelnemers. Hoeft van mij niet. Is voorkoming van de invoering van iets soortgelijks hier in Nederland misschien een leuk programmapunt voor Partij voor de Dieren?

De formatie blijft voortduren, al is er nu een korte vakantie. Maar misschien gaan ze wel stiekem door en is het alleen maar iets om de parlementaire pers op het verkeerde been te zetten. Dagelijks deze lieden allervriendelijkst geen pepernoot wijzer te maken, gaat wellicht vervelen. Lachen toch als Frits Wester en zijn collegae na 14 dagen weer postvatten en de formatie blijkt in de tussentijd te zijn afgerond.

In een regionale krant las ik een artikel over rouwretraite. En hoe moeilijk het voor een nabestaande is om op vakantie te gaan. Nu ben ik al ruim 6 jaar weduwnaar en als AOW-er heb ik tijd voldoende om op vakantie te gaan, dus zo’n artikel lees ik met meer dan gemiddelde belangstelling. Heb zelfs de website van deze initiatiefnemers bezocht. Niet dat ik zelf enige behoefte aan een dergelijke ‘geitenwollensokkenbehandeling’ heb, maar gewoon uit nieuwsgierigheid. Ik lees dat ik contact moet maken met mijn lichaam en met mijn adem. Dat laatste lijkt mij een kwestie van een vluchtig contact. Een speciale massage zou helpen bij het loslaten van vastzittende emoties. Ik vraag mij dan meteen af of zo’n masseur met konijnenbont gevoerde handschoenen aan heeft en zijn cliënt tijdens de behandeling ernstig aanraadt voortaan vooral veel wortelsap te drinken. De bekende Australische bioloog, James Nuts, heeft immers vastgesteld dat konijnen weinig last hebben van rouwemoties…

Nu kan ik over zo’n initiatief wel giebelig doen, maar er zijn ongetwijfeld mensen, die bij zo’n retraite baat hebben. Enkele reviews bevestigen deze veronderstelling. Ik moet dan echter ook denken aan een zeer geleerde oom van mij. Toen er eens gesproken werd over alternatieve geneeswijzen verzuchtte hij dat er vast ook wel mensen zullen zijn die bij beginnende keelpijn denken baat te vinden door met kopspijkertjes te gorgelen.

O ja, op de site lees ik dat een deel van het programma bestaat uit ‘zintuigelijk schrijven’. Wat dat precies inhoudt, wordt helaas niet uitgelegd, maar in gedachten krijg ik daar allemaal erg dwaze beelden bij. Potloodje in je oor en zo.

Met de initiatief nemende dames ben ik het – samen met tal van deskundigen – volledig eens dat rouw voor een ieder anders is, of kan zijn.

Zelf ben ik in het jaar dat ik mijn lieve vrouw verloor naar het westen van de USA gereisd en heb daar een deel van een eerder met haar beleefde vakantie nog eens dunnetjes overgedaan. Ik beschouwde dat als een soort eerbetoon aan haar.

Door mijn analytische inslag heb ik in de pauze van een lezing door een vermaard rouwdeskundige aan hem de vraag gesteld of rouw niet een vorm van zelfmedelijden en/of zelfbeklag was. Hij zou daar na de pauze op terugkomen, maar dat is helaas niet gebeurd. De gestelde vraag klinkt nogal cru, maar als men e.e.a. zonder enige emotie bekijkt, zou het antwoord wel eens bevestigend kunnen zijn. Ik mis ‘mijn meisje’ nog steeds, maar elke keer als ik bij het aan haar terugdenken verdrietig dreig te worden, probeer ik mij te realiseren dat ik daarmee niemand help. Zeer bewust vervang ik daarom dat verdrietig zijn door met dankbaarheid terug te kijken op een zeer bijzonder huwelijk. Schiet zij er iets mee op als ik in huilen uitbarst bij het zien van een bepaalde foto? Nee toch. Moet ik zielig worden gevonden? Ik vind van niet. Hetgeen zonder haar nooit meer hetzelfde zal zijn, wordt ruimschoots gecompenseerd door hetgeen wij samen hebben gehad. Besef dat een half leeg glas ook half vol is. Zeur niet over wat er niet meer inzit, maar geniet van hetgeen er nog over is.

Voor mij dus geen rouwretraite of iets wat daarop lijkt. Doe maar gewoon, denk ik dan. En over “gewoon” gesproken. Ik vind dat er een app moet komen voor de gewone dingen van het leven. Een “app normaal”.