Driek Oplopers - Limburgs handhaven

Als Limburger heb je dikke pech. Je woont in de provincie waar ambtelijke en politieke corruptie hoogtij vieren. Ik zeg Jos van Reij. Je woont in de provincie waar politieke kopstukken hun vrouw of vriendin het ziekenhuis in trappen. Ik zeg Camiel Eurlings. Ik zeg Dion Graus. Je woont in de provincie waar de burgemeester van de provinciehoofdstad zijn biezen moest pakken nadat hij zijn ambt had misbruikt bij een zakendeal met een vakantiehuis in het voormalige Oostblok. Ik zeg Gerd Leers.

Als Limburger heb je sowieso dikke pech omdat men in de rest van Nederland dat rare taaltje van je niet kan verstaan. Het Limburgs is ongeveer net zo onverstaanbaar als het Fries. Limburg, de provincie waar niemand wil wonen. Ik zag wanhopige televisiespotjes over de rust en ruimte in het zuiden der provincie. Rust en ruimte? Een sociaal-geograaf noemt dat gewoon bevolkingskrimp. Je ziet dat de slimme en talentvolle mensen wegtrekken naar de regio Eindhoven of naar plekken boven de rivieren, Waar men zich wél kan ontplooien.

Maar pas écht heel erge pech heb je als Limburger, wanneer je als klant van de Sociale Dienst te horen krijgt dat je aan het werk moet. Dan moet je naar het debielenklasje, krijg je een uniformpje aangemeten en krijg je een bonnenboekje uitgereikt. Daar loop je dan. Voor lul. Op straat. Met een uniformjasje, met daarop in grote letters “HANDHAVING”. Hier in het westen lachen we die types altijd uit. “HANDHAVING” als eufemisme voor “randdebiel”. Te stom voor de poltieschool en te lui voor een echte baan.

Op een zomerse namiddag zat een Maastrichtse boekhandelaar voor zijn zaak in het zonnetje. Op een stoeltje, met een glaasje wijn. De boekverkoper werd door iemand uit de hieraan voorafgaande alinea op de bon geslingerd. Wegens openbare orde. Rot op. Alcoholisten die met blikken Schultenbrau de stad onveilig maken, tegen muren en fietsen staan te pissen en met hun gebedel voorbijgangers lastigvallen. Dát gaat over openbare orde. Maar niet een brave, gedistingeerde boekverkoper met een glaasje wijn op zijn eigen stoepje.

De boekverkoper accepteerde zijn bekeuring niet en stapte naar de rechter. Het duurde even, maar de rechter gaf de boekverkoper gelijk, en sprak de man vrij. Mooi zo. En, beste westerling, bent u ooit in Limburg en wordt u aangesproken door een sukkel met een uniformpje met daarop de tekst “HANDHAVING”?  Lach hem in zijn gezicht uit. En vraag hem even naar zijn diploma. Van de LOM-school.