Rikus Spithorst - Aapjes kijken met Telfort

Vrouwlief kwam met een ontdaan, teleurgesteld gezicht terug uit de stad. Hoe een leuk bericht van haar telecomprovider uitdraaide op een deceptie. Een verslag.

Bulderend van de lach verliet de afdeling Aftersales vrijdagmiddag het Telfort-kantoor. Ze hadden de collega’s van Webcare een mooie loer gedraaid. Wekenlang hadden ze nagedacht over hoe ze het beste het leven van de jongens en meisjes van de weekendploeg zuur konden maken. Hun wachtwoorden stiekem veranderen? Zelf boze berichtjes plaatsen op Facebook en Twitter? Nee, er moesten betere manieren zijn om het weekend van hun collega’s te vergallen.

Opeens had die lange met die rare bril een idee. Even met Artis gebeld, en dan niet om naar meneer De Beer te vragen. Nee, wat toegangskaartjes besteld. Maar niet te veel. Iedere Telfort-winkel in Amsterdam kreeg zes kaartjes. En dan op vrijdag aan het eind van de middag aan 50.000 Amsterdamse Telfort-abonnees een bericht sturen dat er gratis Artis-kaartjes voor ze klaarliggen in de Telfort-winkels. Voor de zekerheid er wel even bij verteld dat de actie geldt “zolang de voorraad strekt”.  En meteen na het versturen van dit heuglijke bericht allemaal als een speer naar huis.

U raadt het al. Zoals verwacht waren de schaarse Artis-kaartjes de eerstvolgende dag voor dag en dauw reeds op. Lache! De jongens en meiskes van de webcare-weekenddienst konden het vuile werk opknappen. Een lawine van woedende reacties van Telfort-klanten die zich volkomen terecht genaaid en geschoffeerd voelden. De wereldkampioenschappen nee verkopen gingen van start.

Want kijk nou eens naar de klant. Een mevrouw die zich terecht afvraagt of ze ’s nachts bij een filiaal voor de deur had moeten gaan liggen. En de terechte suggestie doet om de kaarten per post op te sturen in plaats van deze grappenmakerij.

Een lelijk uit de hand gelopen grap. Ik ben erg benieuwd of er deze maandagochtend nog steeds zo hard wordt gelachen, daar bij de afdeling Aftersales van Telfort. Want ze hebben niet alleen hun collegaatjes van de webcare een kool gestoofd, ze hebben ook de firma Telfort lelijk voor lul gezet. Daar sta je dan, met je paarse broek en je moeilijke bril.

Want kijk nou eens naar de klant. Mijn eigen Trudy flink de pest in. Had dit weekend best naar Artis gewild met zoonlief, die graag dieren tekent. Voor niets naar de winkel op de Heiligeweg. Wel een mooie foto gemaakt, zie hieronder. Maar leuk is het niet.

In de kantine op het Telfort-kantoor zullen de grapjassen merken dat ze bij niemand aan een tafeltje mogen aanschuiven. Bij de koffie-automaten valt een pijnlijke stilte wanneer een van die sneue types van Aftersales een kopje espresso komt intappen. En in de interne e-mail de mededeling dat de jongens en meisjes zich morgenochtend bij de directie dienen te vervoegen. En dat die uitnodiging vergezeld gaat van de veelbetekenende suggestie, zich te laten bijstaan door iemand van de vakbond. Want zo gaat dat, bij een ontslaggesprek.

Want kijk nou eens naar de klant. Ik zag een klacht voorbijkomen van een oud omaatje. Ze heeft het niet breed en dacht nu met haar kleinkind ene keertje naar Artis te kunnen. Tevergeefs. Vroeg in de ochtend naar de Telfort-winkel, en onverrichterzake weer naar huis.

Er wordt slecht geslapen in de (buiten)echtelijke spondes van de jongens en meisjes van de Aftersales. Er wordt gepiekerd. Getreurd. Diep nagedacht.

Dát hadden ze wat eerder moeten doen, dat nadenken. Want zeg nou zelf, je bent een echt werkelijk onvoorstelbaar achterlijke nietskunner als je een handjevol Artiskaartjes regelt, en dan tienduizenden klanten naar je winkels lokt om ze als beloning voor hun trouwe klantenloyaliteit gratis af te komen halen. Dan weet je dat het niet goed gaat. Dan weet je dat je geintje lelijk uit de hand loopt.

Want kijk nou eens naar de klant. Was het nou zó moeilijk geweest om die klanten ook even een berichtje te sturen op het moment dat de kaarten op waren, zodat men niet voor Piet Snot naar de winkels hoefde te komen?

Telfort was oorspronkelijk een afdeling van, jawel, de Nederlandse Spoorwegen. De NS heeft dat zootje voor veel geld van de hand gedaan om daar de OV-chipkaart mee te financieren. Maar dat terzijde. Wat ikzeggen wilde, was dat de OV-sector vaak erg jaloers is op de slimme marketingmethodes die in de telecomsector worden gehanteerd. Behalve bij Telfort dus. Daar kunnen ze er werkelijk helemaal niets van.

Telfort. De kneuzen van de telecombranche, met hun mislukte actie. Telfort, geroyeerd als lid van de Nederlandse Vereniging Voor Aftersales. Telfort, goed voor een jaar lang iedere week de koude douche bij consumentenprogramma Radar. Telfort, de komende tijd mikpunt van spot en hoon op deze website. Telfort, vaste klant bij het UWV, waar de eruitgebonjurde doctorandussen van Aftersales met hun “Communicatiewetenschappen”-bul zich aanmelden als werkzoekende.

Een troost voor al die teleurgestelde trouwe Telfort-klanten. Een schrale troost weliswaar, maar toch. Om de grootste runderen te zien, hoef je helemaal niet naar de dierentuin. Die werken bij Telfort.