FraLa - #mi2

Aan de schrijfwijze is al te zien dat ik tot die andere helft van de wereldbevolking behoor. Die helft, die geen last heeft ondervonden van wat voor intimidatie dan ook. Als piepkleine uitzondering zou ik hooguit een poging tot toenadering kunnen noemen, die mij zeer lang geleden eens in de trein overkwam. Mij werden kusjes toegezonden. Door een vent nog wel. En niet eens een knappe. Toen hij dichterbij kwam, heb ik hem gewaarschuwd dat hij moest stoppen met zijn air mail, omdat ik anders zijn gezicht wel eens zou kunnen beschadigen. Hij keek verontrust naar mijn stevige knuisten en droop af. Ik kan mijzelf dus geen ervaringsdeskundige noemen.

Daar denken hele mensenmassa’s anders over. Die komen nu uit alle hoeken en gaten gekropen en vragen om aandacht. “Optocht-effect”, noem ik zoiets. Als Annabel het durft op te biechten, durf ik het ook wel. Meestal ben ik erg positief als er een “wij-houding” wordt uitgedragen. Een verademing na al dat ikke-ikke-ikke-en-de-rest-kan-stikke-gedrag. America first, Brexit, grenzen dicht en ga zo maar door. Maar dit soort “wij” brengt bij mij helaas een licht soort onpasselijkheid teweeg. Ik vraag mij dan af of men zich “ook” meldt (vaak vele jaren na dato), omdat men bang is dat er twijfel over hun aantrekkingskracht zou kunnen rijzen als zij zich niet melden. Men mag beslist niet denken dat er niet in decolletés werd gegluurd, omdat daar slechts een pijnlijk niets zou opdoemen.

OK, de tand des tijds heeft inderdaad wel aan mij geknabbeld, maar vroeger moest ik de kerels van mij afslaan. Is ook wel eens mislukt en vandaar mijn #MeToo. Ja, ik fantaseer maar een eind weg. Nu is ‘opeens’ het halve Europees Parlement in het kruis getast. Of iets soortgelijks, ik heb alleen een flard van dit (fake?) nieuws tot mij genomen. Ik ben op zich een voorstander van Europa, maar heb met flink wat lieden in en rond het Europees Parlement wel enige moeite. Krijg vaak de indruk dat er vlijtig wordt gedeclareerd, maar dat daar weinig boeiende prestaties tegenover staan. Nogal wat Europese burgers voelen zich door Europa al jaren in het kruis getast.

Nu zullen er best schrijnende situaties zijn geweest en ik kan mij ook voorstellen dat bij sommigen het trauma nooit helemaal is verdwenen, maar er komen nu aantallen dan wel percentages uit de media rollen, die mij toch duidelijk argwanend maken. Is dit net zoiets als die ‘Ice bucket’ van een aantal jaren terug. Dat je een emmer ijskoud water over je heen gekieperd moest krijgen om ergens tegen te protesteren. Of was het voor een goed doel?

Komt er binnenkort een dag waarop we allemaal met onze wijsvingers in beide oren over straat lopen om aandacht te vragen voor doven en slechthorenden?

Doen dan dezelfde mensen mee, die nu #MeToo zo’n vlucht laten maken? Mij intrigeert bij dit soort ontboezemingen (is dit woord niet bijna ook al seksueel intimiderend?) of er bij deze groep bepaalde (karakter-)eigenschappen gemeenschappelijk blijken te zijn. Blij met een beetje aandacht (en nu verbolgen roepen dat de klemtoon op ‘een beetje’ ligt), enigszins timide, bang om meteen aangifte te doen, huiverig een baan te verliezen….

Uitmunten door zelfverzekerdheid noem ik bewust niet. Mensen die nu nog steeds wat vlees van hun aanrander of geweldpleger onder hun nagels hebben, verwacht ik ook niet in deze groep.

Kortom, ik ben wat ambivalent over dit gedoe. Begrijp mij goed. Ik verafschuw dat mensen ongewenst aan elkaar zitten te frunniken. Straffen zoals in sommige bananenrepublieken in de categorie ‘vingertje eraf’ (of gehele hand) en castratie zou ik in bepaalde gevallen een prima oplossing vinden. Maar nu overdreven zielig (en  belangrijk) doen, terwijl het gedrag van weleer misschien toch ook wel iets te wensen overlaat, kan niet op mijn sympathie rekenen. Niet dat iemand daar iets aan heeft, maar dat geheel terzijde.

Ook geheel terzijde is de vertaling suitcase joke. De juiste vertaling van kofferbak is namelijk trunk. En André Rieu waagt zijn strijkstok niet aan een Kaaps viooltje.

Tot slot nog twee woorden over smakelijke interpunctie: slagroompunt; mokkakomma.