DJMO - Wie niet horen wil, moet maar voelen


De advocaten Knoops en Heuvelman willen dat het strafrecht verder gehumaniseerd wordt. Dit naar aanleiding van de dood van Lau G. die zelfmoord pleegde in zijn cel in de EBI in Vught. Ik heb het hele artikel in het Algemeen Dagblad met opengevallen mond zitten lezen. Van verbazing, maar ook van verontwaardiging. Waar is de tijd van echte straffen gebleven? De tijd dat men nog wist wat het woord respect inhield? Heden ten dage wordt het al kindermishandeling genoemd als je je kind in de hoek zet voor een paar minuten. Wetenschappelijk onderzoek heeft namelijk aangetoond dat afzondering van het kind schadelijk is. Hersenscans zouden hebben aangetoond dat de emotionele schade die het kind oploopt hetzelfde is als na een fysieke mishandeling. Ik vraag mij af waar de scheidslijn ligt. Die wordt namelijk steeds vager. Als je een kind al mishandelt door het apart te zetten, wat doe je dan met een volwassen crimineel die je opsluit in de gevangenis na een misdaad? Vanaf wanneer en waarvoor mag er nog wel straf worden uitgedeeld?

Artikel 10, lid 1 van de grondwet stelt het volgende: Ieder heeft, behoudens bij of krachtens de wet te stellen beperkingen, recht op eerbiediging van zijn persoonlijke levenssfeer.. Zie hier de verklaring waarom het strafrecht gehumaniseerd moet worden. De slachtoffers leven niet meer, dus die hoeven we niet meer te eerbiedigen. Laten we in plaats daarvan de dader in de watten leggen. Kopje thee erbij, sorry, ik zal het nooit meer doen laten zeggen en in zijn cel met allerlei privileges laten plaatsnemen. Het is immers inhumaan om een moordenaar geen tv te laten kijken, of het hem te verbieden om op internet te surfen. Stel je voor dat hij niet op de hoogte is van de laatste roddels over zijn persoon.

Hoe langer ik er over nadenk, hoe meer respect ik krijg voor de natuur. Waar het credo nog immer is: wie niet horen wil, moet maar voelen. Waar een grom van moeder leeuw volstaat, en wanneer het jong niet luistert het een tik krijgt. Waar het als het gevaarlijke capriolen uithaalt in z'n nekvel wordt gegrepen en uit de situatie wordt gehaald. Het jong likt z'n spreekwoordelijke wonden, maar beseft erna wél dat het gewoon moet luisteren. Dat is geen mishandeling, dat heet opvoeden. Om het dier in de groei te leren wat wel en niet kan. Want als moeder leeuw haar welp een tik geeft om te laten weten dat ze nu niet wil spelen, zeggen we met z'n allen: wie niet horen wil moet maar voelen en vinden we die tik volkomen terecht. Het zijn immers beesten die gewoon hun natuurlijke ding doen. Maar als een Lau G iemand met een nekschot afmaakt zeggen we: onze straffen zijn te streng, we moeten menselijker worden!. Is er nog iemand die beseft dat de mens ook een zoogdier is? Wanneer beginnen we weer met opvoeden, in plaats van criminelen te kweken?

Bedankt Lau, dat je zelf de meest passende straf hebt gekozen die er mogelijk was voor jouw daad. Namelijk dezelfde weg gaan als je slachtoffers.