28 aug 2014

   Nelis - Problemenbingo

Voor het eerst heeft de NS ondergetekende een andere vorm van schade toegebracht. Naast de bekende en ruimschoots toegediende emotionele schade, is onze held ook daadwerkelijk iets kwijtgeraakt. Dit verhaal is dan ook opgedragen aan zijn Valencia-sjaal die na vandaag een ander baasje heeft...

Problemenbingo. Als het bestond, had ondergetekende vandaag de hoofdprijs gewonnen.

Seinstoringen, kapotte overwegen, tegenstrijdig of omslachtig reisadvies, vechtpartijen... Het was weer eens zover. De NS trok weer eens alle registers op om onze held weer een grandioze dag te bezorgen!

Ons verhaal begint om half 1 in de middag op station Almere Muziekwijk. Aldaar aangekomen wordt al snel duidelijk dat het weer een uitdagende reis gaat worden. Vrijwel alles op het scherm is weergegeven in een tint grijs die zou doen suggereren dat de printer geen inkt meer heeft. Onze reiziger weet echter precies wat deze berichtgeving inhoudt. Met grijstint wordt aangegeven dat dit de treinen zijn waar we voorlopig weinig van hoeven te verwachten.

Een score van 5 uit 7 zou een universitair student een gevoel van trots geven (en een HBO-er het idee geven dat de tijd die gestoken is in dat extra punt, wellicht beter voor belangrijkere zaken gebruikt had kunnen worden), maar in dit geval betekent dit rampspoed.

Utrecht, Hilversum, Duivendrecht, alle zijn onbereikbaar.

Alleen Amsterdam Centraal is bereikbaar, maar omdat ondergetekende in Utrecht moet zijn, lijkt reizen via Amsterdam CS een beetje omslachtig.

Wist hij toen maar dat hem vandaag een masterclass omslachtigheid te beurt zou vallen!

Nadat een verdwaalde IC-trein uit Duitsland voorbij zoeft, komt, slechts 8 minuten te laat, de stoptrein aan. Onze held stapt in en de trein zet beweging richting het zuiden. Er wordt bij het personeel nog wat informatie ingewonnen. Voor Utrecht moet onze wereldreiziger in Weesp overstappen voor Amsterdam Zuid om daar dan weer over te stappen voor de richting Utrecht.

Want: de trein vanaf Weesp naar Hilversum rijdt niet.

Ik herhaal: NIET!
N-I-E-T!
NIET!
NO!
NEIN!
NADA!

Vertrouwend op de beste man, wordt dit advies braaf opgevolgd. De reis vordert en onze held komt aan op VVD Centraal Station. De gereed staande intercity richting Utrecht is humeurig en gaat er snel vandoor. Goh!
 
Onze held kijkt naar het bord en ziet de al eerder genoemde grijstinten. Maar tussen al het grijze geweld is er één woord dat met kop en schouders boven de rest uitsteekt:
HILVERSUM
 Ja, lieve kindertjes, ondergetekende heeft deze al gauw 30 km omvattende en 45 minuten durende omweg voor helemaal niets gemaakt. De scheldsluizen gaan open en alles waar ondergetekende een hekel aan heeft wordt met de rest van de omgeving gedeeld.

De volgende geplande trein naar Utrecht doet even niet meer mee vanwege een wisselstoring in Noord-Kroatië en dus mag er weer gewacht worden. De clusterfuck is inmiddels groter dan het ego van de bondscoach.

En dan knapt er iets.
Laat maar!
Ik kap ermee!
Zoek het maar uit!
Ik ga naar huis!

Verslagen stapt ondergetekende in de moltrein en gaat op weg naar Amsterdam Centraal. Terwijl hij de skyline van Amsterdam voorbij ziet trekken, ziet hij zichzelf als grootvader in een stoel zitten. Hij vertelt aan zijn kleinkinderen hoe de spoorwegen hem klein kregen en hij volledig teleurgesteld besloot onder een brug te gaan wonen en verder te leven als panfluitindiaan.

Hij ziet de teleurstelling op hun gezichten.
Hij pinkt een traantje weg.
Dan wordt onze held weer wakker.
Niks daarvan!

Ik ga naar Utrecht, al is het het laatste wat ik doe!

Vol goede moed beent onze held het perron van Amsterdam Amstel op en loopt naar de Intercity richting Utrecht, vervuld van passie en hartstocht.

Ook vervuld van passie en hartstocht blijkt een van zijn medereizigers. Zelfs zo vervuld dat hij de dringende behoefte voelt om op de vuist te gaan met het NS-personeel. De politie doet vrolijk mee en zo wordt het een dolle boel op het station. De reis is inmiddels al weer 20 minuten rijker, voordat de trein eigenlijk richting Utrecht gaat.

Uiteindelijk komt onze held in Utrecht aan, alwaar hij bij het college met applaus wordt onthaald (dit is echt waar!). Ergens tussendoor besluit de eerder genoemde Valencia-sjaal ondergetekende te verlaten en elders zijn vertier te zoeken. Ik dank u voor uw aandacht en, aangezien ik morgen met de trein moet, tot snel!

Klik
hier om te reageren of reacties van anderen te lezen.