Paul - Bij voorbaat verdacht

Kwik keukens, daar liep ik van de week binnen, deed er helemaal niets anders dan inspiratie opdoen. Ik kocht er niks, vroeg geen informatie. en voegde ook niks toe. Maar thuisgekomenkreeg ik allerlei advertenties op het scherm. Van Kvik.

Ik was die week ook op een filosofische bijeenkomst over de overheid. Over hoe die overheid iedereen in de gaten kan, mag, en nog erger: zal houden. Ja alledrie; kan, mag en zal. Ik was er omdat ik fan ben van Maxim Februari. Die vroeger Marjolein heette. Ja, houd ze in de gaten, de mens die heel goed weet wat ze wil zijn, maar het niet is. Of andersom. Er zouden nog meer sprekers komen. Ja, sprekers, er was maar één vrouw. En als Maxim niet overtuigd was geweest van zijn gender, en dat hij toch een zij was, dan waren er 2 spreeksters geweest.

Het ging over veiligheid. En dat het helemaal niet zo zeker was dat bij extreme veiligheid het leven veiliger zou worden. Integendeel, zeiden de sprekers en spreekster.

Ook Tommy Wieringa was er. Ik vind dat een inspirerende man. Schrijft goede teksten. We stonden bij de jassen en de kaartjes. Hij was voor. De juffrouw achter de desk was buitengewoon voorkomend. Hartelijke en uitnodigend. Betrouwbaar, vond ik. “Mag ik uw jas aannemen?”, was haar vraag. “Nee”, was het antwoord. En nee en nee zijn er twee. Dit was bot. Nu kun je ook als auteur die moet spreken, zenuwachtig zijn. Dan schiet je even uit je slof, zonder dat je het doorhebt. “Uw jas komt hier te hangen hoor, achter de balie. En er is altijd iemand bij” . “Nee, ik houd mijn jas liever bij me”. Er kon geen glimlachje van onbeholpenheid af.

Tommy (wie heet er trouwens nog Tommy, dacht ik, ja, tot je twaalfde, maar daarna heet je Tom) draaide zich om en ging in gesprek met anderen. “Dit is mijn vrouw”, botvierde hij nog wijzend. Ook stug, dus, dus het moet een verdachte gang van zaken zijn in huize Wieringa.

Wij waren aan de beurt. Dus ik geef mijn jas aan en zeg “Dat kan wel op zijn haakje”, knikkende naar de schrijver, “maar ik ga er gelijk vanuit dat dat niet de bedoeling zal zijn”. Nee, dat was niet de bedoeling, maar de spanning was er af.

Het ging allemaal over SyRI. Dat we allemaal verdachten zijn, totdat het tegendeel bewezen is.   Maar dat gebeurt nooit. Er blijken allemaal algoritmes te zijn die ons allemaal in de gaten zouden houden. Dat het verdacht zijn voorkomen kan worden door ons allemaal in de gaten te houden. En dat dat niet kon door maar één iemand in de gaten te houden. Of een paar. De meesten niet  in de gaten houden, dat kan niet. Dat vinden de algoritmes onbegrijpelijk. Alles op een grote hoop dus. Want als je dan geen boef was, geen crimineel, geen jihadist, geen criticaster enzovoorts, dat je dan wel dingen opschrijft of zo. Of dat je kritisch denkt. Al is het maar over jezelf. En dat is heel erg gevaarlijk.

Maar dat de een auteur zo wantrouwend is, dat hij weigert zijn jas in bewaring te geven en daarmee geen vertrouwensband aan wil gaan met een dame ….Ik vind het, net als Kvik.nl, bijvoorbaatverdacht, punt nl.