Paco Painter - Medische arrogantie

Heer dokter, een jochie van een jaar of dertig,  wenkt mij naar binnen en ik kijk op de klok. Twee uur te laat!

‘Lag je te pitten,’ vraag ik.

‘U bedoelt?‘

Hautain! Arrogant!

‘Ik bedoel: roes uitgeslapen? Want aan jouw rode gezwollen oogjes te zien is jouw happy hour vanmorgen vroeg al begonnen.

Zonder hierop te reageren, gaat hij achter zijn bureau zitten. Geen humor. Dat is duidelijk. Dan vraagt hij wat er loos is.

’Ik heb wat last van mijn nieren,’ zeg ik.

Hij kijkt mij aan: ‘hoe weet je dat?’

‘Hoe weet ik wat?’

‘Dat het je nieren zijn,’ zegt hij geïrriteerd.

Ik kijk hem eens lang aan. ‘Omdat ik hier pijn heb, zeg ik en ik wijs op de plaats waar bij de meeste mensen de nieren zitten. ’Of denkt je soms dat het een voorhoofdsholteontsteking is?’

Hij kan er niet om lachen. ‘Wat zijn de klachten dan,’ bromt hij.

‘Pijn bij de nieren,’ zeg ik. ‘En troebele pis.’

Hij trekt zijn neus op.  Alsof iets ranzigs als pis iets is wat alleen bij de gewone man voorkomt.

‘U bedoelt, urine?,’  vraagt hij met opgetrokken neus.

‘Nee, ik bedoel pis,’  zeg ik.  ‘Urine is toch iets wat alleen binnen de grachtengordel stroomt?‘

Wenkbrauwen schieten omhoog.

‘U weet wel,’ verklaar ik mij nader. ‘Die grachten waar al die Gooise matrassen in ronddobberen.’

Hij snapt het nog steeds niet want zijn wenkbrauwen blijven boven zijn haargrens staan.

‘Oké,’ zucht ik. ’In jouw geval zal het wel azijn zijn.’

Hij heeft er genoeg van en smijt woedend zijn pen op het bureau. De pen stuitert tegen een sleutelhanger met het merk Jaguar op de voorkant. Ik wijs op de sleutelhanger. ’Heb je een Jaguar? Geestig hè, zo’n sportkar die eruit ziet als een leuter. Alle rijke lullo’s kopen die dingen als ze dertig worden.’

Met een rood hoofd stuurt hij mij de deur uit met een formulier. ’Laat maar foto’s maken van die nieren,’ zegt hij met ingehouden woede. ’Regel maar een afspraak met de assistente.’

‘Komt helemaal goed,’ zeg ik. ‘En dan nog wat. Ik stuur mijn rekening wel naar je toe’.

Vragende blik boven een samengeknepen mondje.

‘Ik had om tien uur een afspraak en nu is het half één. Mijn uurtarief is 300 euro.

Ik kom er zelf wel uit,’ zeg ik en trek de deur zachtjes achter mij dicht…