Daafje - Ga toch fietsen!

Nu ben ik zelf heus niet vies van een eindje fietsen, (15-20 jaar geleden draaide ik mijn hand er niet voor om op één dag van Nijmegen naar Groningen of Leeuwarden te fietsen), maar ik moet toch even iets kwijt!

Een zus van een goede vriendin van een goede vriendin van mij -laten we haar maar even ‘Mariska‘ noemen- lijdt aan de ziekte van Lyme. Een ziekte waarbij het erg moeilijk is de juiste diagnose vast te stellen. Haar situatie is dusdanig verergerd, dat zij met zware verlammingsverschijnselen kampt. Haar ademhalen gaat regelmatig ook niet van een leien dakje. Dat alleen maar vanwege een teek die haar gebeten heeft (dat de teek vergiftigd was, daar kon dat arme beestje ook niks aan doen).

Wat nog meer vol staat met vergif is enerzijds de overheid (en in het bijzonder het Ministerie van Volksgezondheid) maar met name de farmaceutische industrie. Omdat de ziekte van Lyme nog altijd wordt gezien als een soort beroepsziekte, komen mensen die vanwege hun werk dagelijks in bosrijk gebied moeten zijn, zoals boswachters, jachtopzieners, etc. in aanmerking voor de snelste en beste behandelingen, mede betaald door de belastingbetaler. De rest moet het maar doen met een diagnose (áls je tenminste maar op tijd erbij kunt zijn; genoeg gevallen bekend van mensen die pas na 12-13 jaar rode kringen op de huid zien, en dan is het al vaak te laat. Niet elke behandeling wordt vergoed, zeker niet als het gaat om behandelingen binnen de alternatieve geneessector, terwijl daar behandelingen genoeg zijn die voor sommige groepen erg behulpzaam kunnen zijn. Een grote reden dat vele behandelingen niet, of slechts gedeeltelijk vergoed worden is omdat de farmaceutische industrie woekerprijzen voor hun ontwikkelde methodes vraagt. OK, nu kost onderzoek en innovatie ook flink wat geld, maar als je ziet hoeveel managers uit deze zorgsector zichzelf toe-eigenen, terwijl de zorgpremies de pan uitrijzen, dan zou elk normaal denkend mens al spontaan ziek worden bij de eerste de beste gedachte aan dit graaifenomeen.

Nu wordt de behandeling van ‘Mariska‘ niet vergoed en een aangepaste driewieler (ook goed voor een paar duizend Euro!) krijgt ze ook niet van de overheid. Maar er komt nog iets om de hoek kijken. Zij heeft een bijstandsuitkering, want op een gegeven moment word je zo ziek, dat werken er niet meer bij is, dus hoezo geen werk en thuis achter de geraniums profiteren van overheidsuitgaven. De meeste gemeenten zien schenkingen boven een bepaald bedrag als inkomsten en gaan vervolgens doodleuk op de uitkering korten, alsof uitkeringstrekkers geld genoeg hebben om die dure behandelingen zelf te kunnen bekostigen. Blijkt achteraf de gezondheidssituatie nog meer verslechterd te zijn en de patiënt (met een uitkering) verzuimt in zijn of haar toestand een wijziging door te geven, kan deze lage overheid niet laag bij de grond genoeg zijn en zeggen: “levert u maar in”. Zo kun je je zelf afvragen of het zo langzamerhand erger is om door een teek gebeten te zijn, of bij de lage-overheid om niets de gebeten hond te zijn.

Geld moet ergens vandaan komen, (en ik kan ‘Mariska‘ ook niet ‘roerloos‘ laten zitten), dus ben ik een fietscampagne begonnen. Ik ga dus zeer binnenkort van Nijmegen naar Nieuwegein fietsen. Een slordige 75 km, maar de exacte afstand kan licht wijzigen door de gekozen route, maar meer dan vier a vijf km kan het niet verschillen! Een grote groep mensen is mij al gaan sponsoren, en het totaal bedrag is al een wat hoger cijfer met twee nullen erachter. Maar het kan nooit genoeg zijn. Voor elke gefietste kilometer kun je je inschrijven met een bedrag, bijvoorbeeld 20 cent, 31 cent, 44 cent, maakt niet uit; u noemt een bedrag wat u ervoor over hebt. Na afloop van de tocht deel ik de exact gefietste afstand mee en aan een ieder het bijbehorende bedrag, (afstand maal kilometerprijs), dat vervolgens overgemaakt kan worden. Ik zorg dan dat het bedrag bij de stichting komt.

Allemaal leuk en aardig, en ik fiets graag voor mensen als ‘Mariska‘, maar eigenlijk horen alle behandelingen tegen de ziekte van Lyme gewoon vergoed te worden en dienen hulpmiddelen als aangepaste rijwielen en dergelijk tegen normale prijzen verkocht te worden, zonder dat het burgers geld en moeite kost om zieken te kunnen geven waar ze recht op hebben.

Kortom, zijn gemeenten nou in het leven geroepen om zieke onderdanen te helpen, of maken ze mensen extra ziek met hun pietluttige regeltjes? Zijn managers de farmaceutische industrie ingestapt om mensen met medicijnen te helpen, of om er zelf alleen maar zoveel mogelijk geld aan te verdienen? Ik heb voor al deze mensen maar vier woorden nodig om mijn walgingen van hun kinderachtige graai- en regeltjesgedrag te uiten! Ga allen toch fietsen!

Voor wie wil sponsoren, stuur dan een mailtje naar devojageur@hotmail.com. Alvast dank, ook namens ‘Mariska ‘.