5 nov 2014

   Pasquali - Bij Pauw

Staatssecretaris Martin van Rijn bij Pauw, dinsdagavond.

Vader van Rijn heeft in niet mis te verstane bewoordingen de pers geïnformeerd over hoe het er werkelijk aan toegaat in het verpleeghuis waar hij zijn vrouw dagelijks bezoekt. Deze opmerkelijke stap dwingt zijn zoon naar de studio om weer eens rekening en verantwoording af te leggen van de Zorg nieuwe stijl die ons te wachten staat.

In een constante spraakverwarring met zijn dappere bejaarde opponent die de puinhoop elke dag aan den lijve meemaakt moet ik tot vier keer toe horen dat de zorg voor zijn ouders hem motiveert om de politiek in te gaan en hoe goed hij zijn eigen vader wel niet kent. Walgelijk en gênant, net als het vakjargon waarmee hij de man voor zich van repliek meent te moeten dienen. Veel 'veranderende zorgvragen' en 'langer thuis' en 'kwetsbare ouderen' en 'organisatorische veranderingen', maar geen woord over de politiek van bezuinigingen die eraan ten grondslag ligt.

Een bedenkelijke verdediging voert van Rijn met strak geformuleerde toekomstbeelden en hooggestemde idealen tegenover het ooggetuigenverslag van de ramp die zich dag aan dag in vele verpleeg-en verzorgingshuizen voltrekt. Sluitingen, verhuizingen, het 'indikken' tot 6 en meer 'cliënten' op 1 kamer. Stagiaires die de gaten moeten vullen. En dan moet de grote slag van de overgang naar de gemeenten nog komen. Gemeenten die het budget ook in de speculatieve aankoop van bouwgrond kunnen steken.

Het management van het tehuis voelt zich zo in de zak getast dat ze beide mannen op leeftijd ter verantwoording gaan roepen omdat ze uit de school geklapt hebben. Reken maar dat er repercussies volgen.

Twee ( 2!) verzorgenden op 100 dementerenden, geen mensen tijdens de uren tussen twee shifts. Mannen van boven de 80 die zich geroepen voelen op de afdeling de honneurs waar te nemen.

Uit liefde, zegt van Rijn. En daarmee typeerde hij de toekomst van de zorg; liefdewerk oud papier.

Het is om te huilen, om Asscher met zijn robotisering, om de eeuwige niks aan de hand glimlach van Rutte, om de laffe kletskoek van Samsom...

Om al die lieve en lastige oude en zeer oude mensen die op hun leeftijd alsnog  kind van de rekening worden.

Deze tijd vraagt, nee schreeuwt om een Malieveld vol spandoeken en rookbommen.

Klik
hier om te reageren of reacties van anderen te lezen.