Ridda - Waarom ik ‘m afdeed


Ik zal beginnen met waarom ik ‘m überhaupt opdeed. Ik meen me te herinneren dat ik als 13-jarige moslima een mailtje kreeg van een toenmalige vriendin met de boodschap dat een vrouw die geen hoofddoek draagt aan haar haren opgehangen zal worden in de hel. En uiteraard zou zij daarbij ook tot in den eeuwigheid verbrand worden door het hellevuur.

Dat heet angst zaaien. En ja, angst is een goed hulpmiddel om mensen dingen te laten doen waar je geen goed onderbouwde, logische argumenten voor hebt. Angst werkt vooral goed bij mensen die geen kritisch denken ontwikkeld hebben en angst niet kunnen rationaliseren. Wie angst zaait, zal invloed oogsten. Dus begon ik als 13-jarige meisje, aan het begin van haar zoektocht naar haar eigen identiteit, met het dragen van een hoofddoek. 

Dit is overigens hoe religie in haar algemeenheid werkt. Mensen bang maken voor het hellevuur en inspelen op de hoop van de moedeloze op een eeuwig leven vol geluk en rijkdom. Ik realiseerde mij dit toen ik de volwassen leeftijd bereikte. Het probleem was alleen dat het niet zo'n handig inzicht was, aangezien ik onderdeel ben van een gemeenschap waarin kritisch zijn op het geloof op zijn zachtst gezegd niet gewaardeerd wordt.

Ook heb ik lang een innerlijke strijd gehad met mijn overtuigingen. Ik vond het moeilijk om als hoofddoekdragende (ik kon hem niet zomaar afdoen) tot de conclusie te komen dat God niet bestaat en deze religie gebaseerd is op verzamelde verhaaltjes van mannen die circa 1400 jaar geleden leefden en nog niet eens wisten over de wet van Newton en relativiteitstheorie van Einstein, laat staan het ontstaan van het universum.  Ik heb lang geprobeerd deze gedachtes te bedwingen en me te conformeren naar de verwachtingen van mijn omgeving. Maar dit hield ik niet lang meer vol.

Uiteindelijk heb ik heb ‘m af kunnen doen. Ik ben er niet eerlijk over geweest. Iets met ‘gezondheidsredenen, moest van de dokter’. De reden hiervoor is dat ik me niet veilig voel. In de islamitische gemeenschap wordt afvalligheid niet licht genomen. De precieze consequenties ken ik niet, maar teleurgestelde, agressieve ouders en verstoten worden… daar heb ik geen zin in. Dat zien sommigen misschien als laf. Velen snappen waarschijnlijk niet wat ik nog thuis te zoeken heb (ja, ook dat mag niet: het huis uit voor het huwelijk). Het voelt alsof ik, zoals ze dat bij de LGBT-gemeenschap zeggen, 'in de kast zit'.

Voor nu ben ik in ieder geval blij dat ik de kast op m’n hoofd af heb gedaan en als resultaat vrij kan denken, zonder het gevoel een al te grote hypocriet te zijn. Hoewel ‘hypocriet’ een vies woord is kun je het ook zo bekijken: moslims mogen hun geloof verbergen om zichzelf te beschermen. Ex-moslims moeten hun geloofsafval verbergen om zichzelf te beschermen tegen moslims die geloven dat zij hiervoor de doodstraf moeten krijgen. Dan ben ik toch niet de ergste hypocriet.