Daafje - Rechtspopulistische persbreidel

Het is al een tijd bekend dat politici van rechtspopulistische partijen wel erg slecht tegen (journalistieke) kritiek op hun denk- of handelwijze kunnen, of angstvallig kritische vragen uit de weg gaan om niet ongewenst speelbal binnen het journalistieke veld te worden. Even voor de eerlijkheid, in communistische landen was en is het nog steeds link om het vrije woord te voeren, maar de laatste tijd valt het wel op dat rechts aan een flinke inhaalslag bezig is.

We trappen af in eigen land. Wilders mag graag van de hoogste toren blazen, maar zodra het hem te heet onder de voeten wordt, rent hij ineens als een angsthaas (zonder ballen) ervandoor en bij partijgenoten van hem idem dito. We hebben in 2011 gezien, bij Marjolein Faber van de PVV, je weet wel: fel tegenstandster van partijsubsidies, die integriteit hoog in het vaandel heeft staan, maar niet vies is van € 10.000 subsidiegeld opstrijken om het bedrijf van een van haar zonen de website van PVV-Gelderland te laten beheren. Als het gaat om valse beloftes doen en de pers ineens niet meer te woord willen staan, kan zij er ook aardig wat van: eerst de pers beloven hem te woord te staan zodra PVV-raadslid Petra Kouwenberg (van Turkse afkomst) klaar was bij de Turkse ambassade om afstand van haar dubbele nationaliteit te doen, (een sterk gekoesterde wens, zo niet randvoorwaarde, om nog verder bij de PVV te kunnen horen). Toen duidelijk werd dat de -er alles behalve als Zeeuws meisje uitziende- Kouwenberg, (met een Nederlandse moeder en een Turkse vader) vooraf had kunnen weten van haar dubbele nationaliteit, dat al die tijd angstvallig had verzwegen, en dat om administratieve redenen toen nog niet 1-2-3 geregeld kon worden, werd het Klaver ineens wat teveel. In plaats van dat zij haar plechtige belofte netjes nakwam, vertelde zij de pers op zwaar geïrriteerde toon, dat zij ineens niets meer te melden had. Een PVV-er die niks meer weet te vertellen of weet niet hoe alsnog ongeschonden uit een bepaalde kwestie te kunnen komen, staat de aanwezige pers doodleuk niet meer te woord. Typisch PVV-gedrag!

In Oostenrijk, toen Haider -soms ook wel de Nazi met de witte tanden genoemd- aan de macht kwam en op persbijeenkomsten het hoogste woord wist te voeren, kwam er op een gegeven moment een zoon van een Holocaust-overlevende binnen en ging een vraag stellen over het oorlogsverleden van pa-Haider. Haider wist echt niet wat hij erop moest zeggen en was binnen luttele seconden uit de perszaal verdwenen. Typisch vluchtgedrag, dat je bij partijen als de FPÖ weleens vaker zag!

We zagen dat ook al in Griekenland bij De Gouden Dageraad (ook zo'n hypocriete naam!). Een partij die er niet voor terugdeinst om knokploegen op te trommelen om vervolgens lukraak geweld tegen migranten te plegen. In juni 2012 was het in een TV-gesprek weer eens letterlijk en figuurlijk raak, toen parlementslid Ilias Kasidiaris zo nodig een glas water in het gezicht van de linkse politicus Rena Dourou (Syriza) moest gooien en alsof dat allemaal nog niet genoeg was, volgden er 3 rake klappen in het gezicht van de ook daar aanwezige communistische politicus Liana Kanelli. Ilias voelde zich aangesproken na het horen van een vraag, wist niet hoe daar onderuit te kunnen komen en er volgde dus geweld, zodat hij zijn frustraties kon uiten.

Als we toch even bezig zijn, steken we even de Atlantische Oceaan over en constateren we dat in de VS ook gebeurtenissen aan de gang zijn, die onder dezelfde categorische noemer vallen, sinds muurtjesbouwer, annex-brokkenpiloot Trump aan de macht is. Trump geeft de pers die tegen hem gekeerd is ervan langs en dreigt zelfs universiteiten ermee subsidies in te trekken, als deze onderzoeken tegen hem zouden gaan publiceren. Wordt de pers in hun ogen lastig, schildert het Trump-kamp de pers af als leugenaars en weet ik veel wat nog meer voor. Gedrag dat bij rechts-populisme gewoonte dreigt te worden!

Vanuit de Atlantic steken we terug en komen in het land aan de Atlantique. Vrij recentelijk gebeurde in Frankrijk ook zoiets, maar dan wel op heel erge wijze. Wat gebeurde er? Marine Le pen, je weet wel dochter van Xenofoob van het zuiverste water: Jean-Marie Le Pen (die min of meer zijn hele leven al sterk dementerende karaktertrekjes vertoonde), werd dus door de EU betrapt en moest een dikke 3 ton onterecht-geïncasseerd EU-subsidiegeld terugbetalen. Au, wat deed dat zeer!

Uiteraard is zo'n feit zo vlak voor de parlementsverkiezingen iets wat zo'n partij als Front-National absoluut niet kan gebruiken. Jammer, maar als je als partijleider dingen doet die gewoonweg niet mogen, kun je er vergif op innemen dat de pers daar ruchtbaarheid aan zal geven.

Afijn, de journalist Paul Larrouturou van Nieuwsblad Le Quotidien kreeg  aanvankelijk de gelegenheid om Marine een vraag te stellen. Hij stelde de vraag, of een van haar lijfwachten daadwerkelijk effectief-medewerker van Le Pen in Brussel was, (dat was nodig om recht te kunnen maken op EU-subsidiegeld. Als je van dat geld je in Frankrijk werkzame medewerkers uitbetaalt, mag dat dus niet, logisch, want het is EU-geld en geen geld uit de Franse subsidiepot). Marine aarzelde geen moment en liet met een gebaar (of knipoog) weten dat meneer ineens niet meer welkom was en of deze "lastpak" effe met geweld uit de zaal weggebonjourd kon worden. Nou, dat gebeurde dus per direct, en dat ging bepaald niet met "veuilliez-vous sortir, s'il vous plaît?!"

Er werd dus voor de zoveelste keer glashard aangetoond hoe slecht de gemiddelde populist tegen kritiek op diens denk- of werkwijze kan. Haast geen andere politieke stroming evenaart hun daarin op zulk kinderachtig niveau. Ben je als journalist officieel toegelaten, dan ben je gerechtigd vragen te stellen, zolang deze niet beledigend zijn, of tegen de grondwet van het land ingaan, (en dat is een vraag over het onterecht opstrijken van EU-geld absoluut niet. Nota-bene zijn populistische partijen al zo tegen EU-inmenging, behalve als zij geld krijgen of zich toe-eigenen, dan vinden ze EU-inmenging ineens wél goed!). Ondanks dat Larrouturou zijn perskaart liet zien, werd hij dus met grof geweld uit de zaal gezet en buiten moest de cameraploeg het ook ontgelden toen er even -uit logische frustratie over het onrecht - een klein scheldwoordje richting de beveiligers viel. Leuk om te weten is dat Front-National in 2015 zich al eerder schuldig heeft gemaakt aan een soortgelijk gewelddadig akkefietje, toen de voorloper van Le Quotidien, Le Petit Journal, een vraag stelde die bij rechts-populisten verkeerd gevallen was. Ook in Frankrijk probeert de rechts-populistische hoek van de samenleving soms met geweld bepaalde problemen op te lossen, erg jammer!

Wat er dus gebeurde kan en mag, en zeker niet in een Westers-land als Frankrijk, voorvallen. Hopelijk is het tv-station verstandig en doet het aangifte tegen deze “beveiligers” (en Marine incluis, want zij kan als opdrachtgever verantwoordelijk gehouden worden voor wat haar lijfwachten allemaal doen). Het is onomstotelijk bewijsbaar dat er in deze kwestie strafbare feiten zijn gepleegd.

Om maar even met ons eigen land te eindigen. Afgelopen week werd een aanstaande politica  slachtoffer van wat als politiek-geweld betiteld kan worden. Lisa Westerveld had in een intercity met twee reizigers een leuk gesprek over koetjes en kalfjes, totdat zij vertelde dat zij kandidaat kamerlid van Groen-Links was. De sfeer sloeg gelijk om. Zij kreeg beledigingen als Groen-Links-hoer, bedreigingen en zelfs rake klappen te incasseren, het loog er beslist niet om. De indirecte veroorzaker van dit alles is Geert Wilders. Hij zet al jaren mensen tegen elkaar op, spreekt van links tuig en scheert alle rechters over één kam,  want die horen volgens hem ineens allemaal bij D66 of maken deel uit van een neprechtbank als er een rechterlijke uitspraak gedaan wordt, die hem niet bevalt. Het volk laat zich door zijn politieke voorman enorm opfokken en wat krijg je dan? Juist: gewelddadigheden tegen alles wat er een andere politieke voorkeur op nahoudt, waarbij het lijkt alsof vele PVV-aanhangers zich geregeld als een kleuter van 4 gedragen met een verstand, waarbij menig persoon met een Downsyndroom op de IQ-test makkelijk een stuk hoger scoort.

Zulke taferelen als in Frankrijk kunnen hier dus ook gebeuren, als een partij als de PVV de grootste regeringspartij mocht gaan worden. De pers zal als het aan partijen als de PVV ligt gewoon monddood gemaakt worden, dus hoezo Partij voor de Vrijheid? Bovenstaande feiten hebben niks te maken met vrijheid en integriteit, waar zulke partijen maar al te graag op prat gaan. Ik zal maar geen negatief-stemadvies voor zulke partijen uitbrengen, aangezien ik niet graag wil spelen voor stemadviseur zonder papieren, maar het moge duidelijk zijn dat met zulke taferelen als bovenstaande fundamentele rechten als vrijheid van meningsuiting en persvrijheid door rechts-populistische partijen als PVV, Front-National, Gouden-Dageraad, AfD, FPÖ, etc. op het spel gezet worden, en dat de pers verhinderd wordt om nog langer kritische vragen te stellen. Dit soort staatscensuur en eigenrichting door rechtse aanhangers moeten wij in Westerse samenlevingen absoluut niet willen (én toelaten!).