6 nov 2014

   Nelis - Huilebalken en schwalbes

Omdat onze vaste sportcolumnist een kloppend PSV-hart heeft, zie ik mij genoodzaakt namens alle Ajacieden even een klein betoogje te houden na aanleiding van de wedstrijd Ajax – Barcelona. Niet zozeer vanwege mijn twijfel over Danny zijn kennis van het voetbal, maar vooral omdat dit mij erg aan het hart gaat…

Ajax – Barcelona. Een prachtig affiche met een geweldig voetballend Ajax de eerste 30 minuten, dat uiteindelijk de wedstrijd lijkt te verliezen door twee individuele fouten. Helaas zijn het niet alleen de fouten die Ajax nekken, maar ook een probleem dat veel dieper zit dan een inschattingsfout of een verkeerde pass.

Het is vooral het feit dat Ajax, en met Ajax vele andere “kleinere” clubs in Europa, constant en consequent van alle kanten worden tegengewerkt door de UEFA en de mensen die zij in dienst heeft.

Allereerst de opzet van het toernooi. Het pottensysteem. Een systeem dat zodanig in elkaar zit dat elke vorm van verrassing uitgesloten is. Voordat ook maar een bal getrapt is, kan je al 14 van de 16 achtste finalisten opschrijven en kan je er vergif op innemen dat, als zij niet tegen elkaar uitkomen, van Real Madrid, Bayern München, Barcelona of Chelsea er in ieder geval drie in de halve finales komen te staan. Ook het poulesysteem is zo gebouwd dat een sensationele overwinning, zoals die van Ajax op Barcelona vorig jaar, voor geen van beide ploegen gevolgen heeft. Barcelona ging “gewoon” door, Ajax niet. Een systeem waarin er direct knock-outs worden gespeeld, maakt de kans op een verrassing vele malen groter. Maar ja, TV-rechten hè. Dat betekent minder wedstrijden en dus minder geld. En omdat de grote namen meer geld opleveren, probeert de UEFA het risico op een stunt tot het minimum te beperken.

De maatregel van UEFA -genaamd Financial Fair Play- is overigens een lachertje, dus daar hoeven we het niet eens over te hebben. De UEFA is wel zo dapper om Malaga en Vitesse aan te pakken, maar de miljardenschuld van Real Madrid en Barcelona wordt door de vingers gezien. Wel legden ze Paris Saint-Germain en Manchester City een boete op van 60 miljoen, iets wat deze clubs bij wijze van spreken aan jaarsalaris betalen aan de toiletjuffrouw….

Dan de wedstrijd Ajax - Barcelona zelf. Ook daar werd weer duidelijk hoe scheef de verhoudingen liggen. De Portugese scheidsrechter Proença (dezelfde Proença die, mind you, in 2012 twee zuivere Ajax-doelpunten afkeurde bij Ajax – Real Madrid in wat later de geschiedenis in zou gaan als “het bedrog van Zagreb”) floot elke, maar dan ook elke, 50/50 beslissing in het voordeel van het “grote” Barcelona. Smeekbedes, gezeur om kaarten en aanstellerig geduik van de Barcelona-spelers werd keer op keer beloond en iedere keer als er een kleine overtreding gemaakt werd op een Ajacied, gebeurde dit niet. Dit ging maar door en door. Elke 50/50-beslissing gaat, en niet alleen bij Ajax, in het voordeel van de “grote” clubs. Zo wordt de kans op een stunt nóg kleiner…

En dan het kopje fairplay. Een wanstaltige demonstratie van de club waar zoveel commentatoren bijna op lijken te geilen. Na een aanval van Ajax bleef Anwar El Ghazi, een Ajacied, geblesseerd in het strafschopgebied liggen. De keeper zag dit, speelde de bal naar zijn verdediger en via Neymar werd een vrije trap versierd waaruit Barcelona indirect wist te scoren. De ongeschreven regel van het uitspelen van de bal is blijkbaar niet besteed aan de prinsjes uit Spanje (want ze flikten hetzelfde geintje later weer!) en vond de scheidsrechter het ook niet nodig in te grijpen, iets wat hij later met alle liefde deed voor een “blessure” van een van de Spaanse toneelspelers. Op zo’n manier een doelpunt forceren, dan val je voor mij als topclub door de mand. Een échte topclub heeft dit soort naaistreken niet nodig!!

In het klein gold dat ook voor Neymar. Een speler die, toen hij vroeger als klein kind een schopje kreeg van een klasgenootje kreeg tijdens het partijtje, direct naar mama rende om uit te huilen, om vervolgens te genieten van de manier waarop het klasgenootje gestraft werd. Bij het minste of geringste liet hij zich vallen en elke gelegenheid die hij kreeg om even een tik uit te delen als de scheidsrechter het niet zag, greep hij met beide handen aan. Je kan het slimmigheid noemen, ik noem het matennaaien. Een speler die uitdeelt, moet ook kunnen incasseren (Davids, van Bommel, Rijkaard, Neeskens etc etc….), maar wie eerst natrapt en even later gaat janken als een klein kind, hoort niet in de grote mensenwereld thuis. Maar helaas blijkbaar wel in het mondiale topvoetbal…

Het internationale voetbal is ziek. Heel erg ziek. Torenhoge schulden, bijna corrupte scheidsrechters en een systeem dat zó is gebouwd dat elke vorm van verrassing totaal is uitgesloten. Ik geef je nu al op een briefje: de winnaar van de Champions League zal uit de komende vijf jaar uit de volgende lijst komen: Chelsea, Real Madrid, Barcelona, Manchester City, Paris Saint-Germain of Bayern München. Clubs, op Bayern na, met óf een gigantische schuld óf een suikeroom óf een combinatie van beide. En dat is, hoe erg ik die term ook haat, pas écht een nederlaag voor het voetbal!

Klik
hier
om te reageren of reacties van anderen te lezen.