7 feb 2015

   Driek Oplopers - Afvegen met Willibrord Frequin

Als je een beroemde Nederlander bent, of was, dan doet dat wat raars met je hersens. Als je jaar in, jaar uit veel te veel zuipt, dan doet dat wat met je hersens. Als je je als beroemde Nederlander keer op keer klem zuipt, dan doet dat heel veel met je hersens. Rare dingen. Kijk maar naar Willibrord Frequin.

De uitgerangeerde liegjournalist heeft tegenwoordig een column in de Panorama. Lullig. Ooit een topjournalist, nu afgedaald tot de onderste regionen van de media. Een column in de Panorama. Wees er maar trots op. Een column waarin Frequin onzin schrijft over bijvoorbeeld dat  getrouwde vrouwen altijd seks moeten willen als pa zin heeft. Dat soort wartaal.

Deze week heeft ‘ie het over het incident in Hilversum, waar een indringer met een vuurwapen -dat later nep bleek te zijn, maar dat was toen nog niet duidelijk- een portier gijzelde en de redactie van het Journaal op stoof. De politie hield de gijzelnemer aan en ontruimde het gebouw, maar held-aan-de-zijlijn Frequin vond dat maar niets. De medewerkers in het omroepgebouw waren “slapjanussen”, die “laf het gebouw uitliepen”. “Het wereldnieuws gebeurt onder je ogen en iedereen is pleite. Angsthazen!” Tot zover het geweten van Journalistiek Nederland, de heer Willibrord Frequin.

Eerst maar even over de journalistieke prestaties van deze flapdrol. Ik herinner me geen reportages waarbij hem tijdens het filmen de kogels om de orden vlogen. Dus de zin “Ik heb midden in bombardementen gezeten, in schietpartijen, ja waar niet. Daar ben je verslaggever voor”, die komt mij wat overdreven over. Ik ken de heer Frequin als een schreeuwlelijk, niet als held. Het beroemdste journalistieke wapenfeit van de heer Frequin is een televisie-uitzending over handel in menselijke lichaamsdelen, die later geheel in scene bleek te zijn gezet en leidde tot zijn ontslag bij de KRO. Kijk, daarmee ben je natuurlijk de allerlaatste persoon om welke journalist dan ook, ooit nog de maat te nemen.

Maar afgezien daarvan. Volgens mij hebben aanwezigen in het omroepgebouw uitstekend werk geleverd. De afgeserveerde prutjournalist Frequin heeft het volkomen mis. Kijk maar: De portier heeft de doorgedraaide gijzelnemer naar een leegstaande studio gelokt, en een technicus heeft daar een camera aangezet en de beelden laten doorsturen naar de tijdelijke studio in Den Haag. Gevolg: heel het land heeft nagenoeg rechtstreeks mee kunnen kijken met wat die avond wereldnieuws in heel Nederland was: de arrestatie van een verwarde man. En verder: de journalisten en technici zijn niet het gebouw uit gevlucht, nee ze hebben het gebouw verlaten op last van de politie. En tot slot: een bureauredacteur is geen oorlogsverslaggever. Dat een kapotgezopen ex-journalist met nul komma nul gezag dat onderscheid niet weet te maken, maakt klip en klaar duidelijk wat een onvoorstelbaar stuk onbenul die meneer Korsakov Frequin is.

Waarom schrijf ik al deze overdenkingen op? Dat kwam doordat ik een bericht zag voorbijkomen over een Chinees verbod om politici af te beelden op toiletpapier, en dat deed me meteen aan Dronken Willibrord denken. Maar zo’n verbod is in ons land gelukkig niet van toepassing. Dus bij dezen een oproep aan de Edet-fabriek. Doe eens een paar rollen met de beeltenis van Willibrord Frequin? Lijkt me wel toepasselijk, als niet alleen zijn vakgenoten, maar alle Nederlanders hun reet met hem afvegen.

Klik
hier om te reageren of reacties van anderen te lezen.