FraLa - Printermaffia

Heel lang geleden begonnen met een wordprocessor met daarbij een matrixprinter. Regel na regel werd afgedrukt in een tempo waar een secretaresse met een elektrische schrijfmachine slechts van kon dromen. En ‘gewoon’ een nieuw printerlint kopen en geen nieuwerwetse fratsen met cartridges als het ‘zwart’ (het was meer grijs) onleesbaar werd.

En toen kwam er een echte computer met wel 24 MB aan opslagruimte. Daarbij kwam er ook een serieuze laserprinter van HP. Dat ding was knap zwaar en omvangrijk, maar leverde nette en goed zwarte prints op. Als de kwaliteit daarvan minder werd dan was het tijd om een cartridge te kopen. Maar dat was dan een ferme jongen (meer een soort cassette) en je kon weer een flinke tijd voort.

Vanwege de snelheid kwam er een nieuwere printer. Kleiner maar beslist ook dapperder. Die zware jongen van het eerste uur en de dappere dodo doen het overigens nog steeds, maar uitsluitend indien aangesloten op een ouder model PC i.v.m. de zogenaamde printerkabel met aan het eind een steker van zo’n centimeter of 5 breed en voorzien van ‘tig’ pinnen.

Vervolgens brak het kleurtijdperk aan. Kreeg ik voor mijn verjaardag of voor vaderdag. Zoiets. Ik kon er ook best fatsoenlijk foto’s mee printen. En toen begonnen de maffiapraktijken pas echt op te vallen. Zo’n apparaat wordt standaard geleverd met cartridges uit Madurodam. Voor je het weet, moeten er nieuwe in en die dingen zijn knap fors geprijsd. Bovendien kocht ik de originele versie bij een officiële dealer. Die bestonden toen nog. Misschien hier en daar nog steeds wel, maar ondanks mijn jaarlijkse bestelling (waarmee ik dan weer een jaar vooruit kon), ging mijn dealer toch kopje onder.

Volgende printer geselecteerd op de kosten van de cartridges. Aanschafprijs van de printer zelf interesseerde mij minder. Het werd een Brother LC1280 XL. Fors uit de kluiten gewassen apparaat waarmee zelfs A3 geprint kon worden. Joepie. Elke keer als ik nieuwe cartridges moest kopen, grijnsde ik van oor tot oor. Op een dag – en zoals gebruikelijk valt zo’n dag na het verstrijken van de garantietermijn – was het printen van zwart slechts mogelijk als je het met de kwaliteit niet zo nauw nam. Voor een Qscan dus bepaald niet ideaal.

Gezien de aanschafprijs leek een reparatiediagnose mij verantwoord. Zowaar zelfs een nog het hoofd boven water houdend exemplaar van deze ongetwijfeld verdwijnende beroepsgroep gevonden. Zijn diagnose maakte duidelijk waarom deze beroepsgroep verdwijnt, want vervanging van het spuitkopje scheelde in prijs niet zo woest veel met hetgeen ik destijds voor de aanschaf betaald heb. Brother ongerepareerd weer retour. Kan er nog leuk blauw mee printen. Klantendienst gevraagd of het normaal was dat hun printer het na zo’n beperkt aantal prints al niet meer deed. Voor deze dienst bleek de datum van aanschaf echter alles bepalend. Als opvolger had ik zowel een Brother als een Epson op het oog. Het ver te zoeken inlevingsgevoel van de servicedienst van Brother, maakte de keus simpel. Het werd dus een Epson.

Na het opraken van de meegeleverde Madurodam-versie van ‘zwart’ was gisteren ook de gewone zwarte cartridge leeg. Deze Epson is een dictatoriaal apparaat, want geloof maar niet dat je een printopdracht kan geven als er een cartridge vervangen moet worden. Maakt niet uit welke kleur. Je geel is op en je denkt dan gewoon nog even een zwart printje te kunnen maken… vergeet het maar. Epson geeft je fijn de keus. Je gaat NU je cartridge vervangen en daarna mag je printen, of je vervangt niet en dan annuleer je de printopdracht. Meer smaken zijn er niet.

Net als alle andere leden van de printermaffia ziet Epson je graag de originele cartridges kopen. Betaal je in vergelijking met de inktboeren zo’n beetje de dubbele prijs voor. Maar Epson laat je nog wel even weten dat je fout bezig bent, als je toch hebt ingekocht bij een inktboer. En als je dat goed begrijpt, mag je op “OK” drukken. Zo krijg je nog enkele dreigmeldingen en dien je nog een paar keer op “OK” te drukken. Daarna mag je op eigen risico dan gaan printen. Waarschijnlijk heb ik nu geen garantie meer, maar die termijn is uitsluitend boeiend voor lieden die zich dagelijks suf printen. Mij rest nu peentjes zwetend afwachten welke truc van de printermaffia mij dit keer te wachten staat.