8 nov 2014

   Driek Oplopers - De diepe zakken van Aysel Erbudak

Een leraar of een kinderoppasser die met zijn fikken aan een kind heeft gezeten, krijgt nooit meer een verklaring van goed gedrag, en kan dus nooit meer aan de slag in een bonafide instelling. Een arts die voor de grap de halsslagader verbindt met de traanbuis (“Maar kijk dan op die tekening aan de muur: die rode streep is bij jou blauw, het is niet míjn fout!”), wordt uit het register geschrapt en mag nooit meer als medicus aan de gang.

Maar iemand met een strafblad dat vol staat met afpersing en fraude, zo iemand mag wel grootaandeelhouder en directeur worden van een zorginstelling waar miljoenen in omgaan. Zoals het Slotervaartziekenhuis. Dat vind ik raar.

Aysel Erbudak naaide in haar eentje een heel ziekenhuis. Als directeur onttrok ze op frauduleuze wijze miljoenen euro’s aan het noodlijdende Slotervaartziekenhuis. 250.000 Euro voor de aanschaf van een schimmig medisch internetbedrijf waarvan ze via een andere route toch al eigenaar was. Daarnaast “leende” Erbudak bijna drie miljoen voor onder meer een verbouwing van haar huis. Die “lening” werd nooit terugbetaald. Inmiddels is Erbudak ontslagen en mag ze na een hele berg rechtszaken ook via een omweg haar gezag in en om het ziekenhuis en bij de (voormalige) aandeelhouders niet langer doen gelden.

Aysel Erbudak. Een soort ordinaire glamour girl aan het hoofd van een ziekenhuis. Dat is de normaalste zaak van de wereld sinds we als land aan de geestesziekte lijden, dat we denken dat zorginstellingen ook kunnen worden geleid door kille rekenmeesters die geen enkel verstand van zorg hebben. Boekhouders die de trucjes kennen. Die nog nooit een infuuspomp van dichtbij hebben gezien en die denken dat een katheter een spreekgestoelte is. Die geen verbandschaar van een gipsknipper kunnen onderscheiden, maar wel weten waar ze een handtekening moeten zetten om een kapitaal achterover te drukken. Hoe is het in vredesnaam mogelijk, dat iemand die een waslijst van fraude en afpersing op haar naam heeft staan, grootaandeelhouder en directeur van een ziekenhuis kon worden? Wát zeg ik? Waslijst? Jazeker! We duiken even in Erbudaks verleden.

Ze werd in 1996 veroordeeld tot vijftien maanden cel wegens grootschalige fraude bij een uitzendbureau waar ze directeur was. Daar liet ze onder meer illegalen werken op valse sofinummers. Ze maakte deel uit van een criminele organisatie, zo oordeelde de rechter. En dat was bepaald nog niet het enige. Begin jaren-negentig was zij al eens gearresteerd omdat ze schijnhuwelijken arrangeerde, waarbij Turkse mannen grof geld betaalden om te trouwen met Nederlandse vrouwen. Erbudak regelde deze vrouwen en streek zelf het grootste deel van de winst op. Vrouwen die terugkrabbelden, werden door Erdubak bedreigd en afgeperst. Echt heel erg fijn. Sneue madam. En zo iemand mag dus verantwoordelijk zijn voor de zorg voor tamelijk weerloze mensen: veelal ernstig zieke patiënten in een groot ziekenhuis.

In een interview met Elsevier deed Erbudak deze zaken af als “jeugdzonden”, en vond ze commentaren op deze wandaden kleingeestig: “Ook ik heb recht met het verleden te breken. De laatste tien jaar ben ik op een andere manier bezig en ik heb mijn verleden nooit verzwegen.” Schei toch uit. Het is zo’n mooi gezegde: eens een dief, altijd een dief. Dat geldt dus ook voor Erdubak. Een tuthola in kekke mantelpakjes met lekker diepe zakken. Om te vullen.

Het Openbaar Ministerie doet onderzoek naar de frauduleuze handel en wandel van deze Aysel Erbudak. Ik hoop dat dit leidt tot een strafzaak en een veroordeling. Want Aysel Erbudak hoort niet thuis in een directiekamer, en ook niet in een voor miljoenen euro’s verbouwd protserig huis. Ze hoort in de Vrouwenvleugel. Veilig weggeborgen achter tralies.

Maar dat is niet alles. Het dient mensen met een strafblad te worden verboden om nog zaken te doen of hoge functies bij bedrijven of overheid te vervullen. Wat geldt voor een kinderoppas met lange vingers of een gestoorde medicus, dient ook van toepassing te zijn op mensen die hoge functies vervullen, en zeker als ze daarbij met grote bedragen kunnen schuiven. De maatschappij moet worden beschermd. Want niet alleen pederasten en knoeidokters, maar ook afpersers en fraudeurs kunnen de samenleving grote schade berokkenen.

Klik
hier om te reageren of reacties van anderen te lezen.