Rikus Spithorst - PvdA en NOS schofferen patiënt

Wekker vroeg gezet om een stukkie te schrijven over de politieke zelfmoord van Jacques Monasch. Maar eerst even naar het Journaal gekeken. Stukki eove MOnasch gaat niet door, want daar zag ik haar: Lea Bouwmeester.

Lea Bouwmeester is de zorgwoordvoerder in de PvdA-Tweede Kamerfractie. Zij toonde zich in het Journaal erg begaan met het lot van de diabetespatiënt. Zorgverzekeraars kopen een standaard glucosemeter is, maar mevrouw Bouwmeester komt op voor de patiënt. Want zulke glucosemetertechnische eenheidsworst is onmenselijk. Kinderen zouden een extra stevig exemplaar moeten krijgen, en carrièretijgers een klein modelletje, dat gemakkelijk in de binnenzak van een jasje past. Prachtig om te zien, hoe mevrouw Bouwmeester ten strijde trekt voor de patiënt die dreigt te worden fijngemalen tussen de tandwielen van de zorgverzekeraarsefficiency.

Zou je denken.

Als je erg kort van memorie bent, tenminste.

Want laten we eens even een kijkje in de recente geschiedenis nemen. Lea Bouwmeester was een van de Kamerleden die minister Edith Schippers steunde bij haar voornemen om de vrije artsenkeuze ten grave te dragen. “Om verspilling van zorggeld tegen te gaan.” Een klap in het gezicht van de patiënt en het einde van de nauwe relatie met de behandelend arts, omdat de boekhouders van de zorgverzekeraar wat anders willen. Dus als er iemand is die werkelijk geen enkel recht van spreken heeft over het belang van de patiënt, dan is dat wel Lea Bouwmeester. Lea Bouwmeester, die de bijl zet in de nauwe band tussen arts en patiënt, maar nu in verkiezingstijd goede sier maakt met een praatje over extra prettige glucosemeters.

Best knap gespindoctord van de PvdA. De zorg uitkleden, en dan voor de televisiecamera wat gaan lopen lullen over de schande van de armoedige glucosemeter. Een topprestatie.

Maar er valt niet alleen over het spindoctoren van de PvdA iets te zeggen. Er is iets mis met de redactie van het NOS-journaal. Want dat Lea Bouwmeester volkomen kritiekloos wordt aangehoord, en ze dus met een uitgestreken gezicht haar praatje in het Journaal mag vertellen, dat zegt iets over het beperkte politieke geheugen van de Journaal-redactie. Ik ben niet zo’n “linkse staatsmedia”-roeper. Maar dat het Journaal zich leent voor zo’n propagandapraatje van een huichelachtige politica, dat vind ik een blunder van de eerste orde, een serieuze journalist onwaardig.

Naschrift: nadat ik deze column onder de aandacht van de NOS-journaalredactie had gebracht, verdween het item uit de uitzendingen. Daar ben ik tevreden mee: beter ten halve gekeerd dan ten hele gedwaald.