FraLa - Miss Tanden

Over de jonge dame met die stralende lach ga ik het hier dus niet hebben. Het is meer een kwestie van misstanden.

“Stop met dat woud aan hulpinstellingen” lees ik in een regionale krant. Nee, niet die van een aantal jaren geleden. Van deze maand! Dit jaar!

Maar was dat ‘woud’ niet juist de reden dat allerlei taken van het rijk naar de gemeenten werden overgeheveld? De afstand tot de burger verkleinen. Plaatselijk kon men makkelijker vraag en hulp op elkaar afstemmen. In het betreffende artikel lees ik “23 hulpverleners over de vloer komt zelfs voor”.

Blijkbaar is er dus bijzonder weinig verbetering gerealiseerd in de tussenliggende jaren.

Uit de tijd van de vorige constatering van ‘het woud’ herinner ik mij dat diverse hulpinstellingen een soort congres hadden georganiseerd. Of in ieder geval een ‘ernstig overleg’ met elkaar hadden gepleegd. Men was het met elkaar eens dat er teveel hulpinstellingen waren en dat sanering gewenst was. Maar geen enkele instelling wenste zelf het slachtoffer van een dergelijke sanering te zijn. Gevalletje “Einde oefening” dus, zo blijkt nu.

Gaan we snel door naar ‘de zorg’. Daarover wordt ook ach en wee gedaan. Door bijna alles en iedereen, behalve door de zorgverzekeraars. Die heffen hooguit theatraal de handen ten hemel en mompelen bedachtzaam “Tsja”, om vervolgens à la Dagobert Duck een frisse duik te nemen in het zwembad met miljarden aan reserves. Maar ook overheden, woningbouwcorporaties, besturen, directies, etc. hebben koelpakhuizen met boter op hun hoofd. Een verademing om zo’n Jan Slagter van omroep MAX een Ben Oude Nijhuis te zien realiseren. Als ik Hugo de Jonge zou zijn, zou ik met een flinke kluit hoge ambtenaren een lang gesprek met Jan Slagter organiseren en erg goed luisteren. Voorts zou ik minder vreemd schoeisel dragen, maar dat is verder niet van belang.

Ik pleit ervoor zorgverzekeraars en ‘algemene’ ziekenhuizen (ik heb het hier niet over privéklinieken) onder supervisie van de overheid te stellen. Uniforme premies, uniforme prijzen voor behandelingen. Verzekeraars en ziekenhuizen dienen simpelweg kostendekkend te zijn en geen winst na te streven. Die dikke geldverslindende schil van managers eraf pellen. Geen verkwistende reclamecampagnes om elkaar vliegen af te vangen. Men blijft in principe klant bij een bepaalde zorgverzekeraar en in welk ziekenhuis je een behandeling ondergaat, moet ook niets uitmaken. Voor aanvullende verzekeringen mag wat mij betreft een kleine commerciële bezetting overblijven.

Zal een tegenvaller worden voor organisaties die een kinderfeestje ten bedrage van €.10.000,- regelen en uitvoeren, want een aantal van die overbodig geworden managers zal zich dat soort fratsen niet meer kunnen permitteren. Alhoewel…  Écht goede managers zijn vaak weer snel aan de slag. Andere managers, die eigenlijk niet kunnen bogen op degelijke prestaties, maar wel beschikken over zeer grote hoeveelheden vitamine R (de ‘R’ van Relaties), zie je vaak ook weer snel hun kopje boven het maaiveld uitsteken. Veelal om zich in hun nieuwe omgeving weer snel het predicaat ‘brokkenpiloot’  eigen te maken. Dit soort mensen, dat door gebrek aan gewicht boven is komen drijven, zou ik graag in de door mij al eens eerder geschetste straf van “verplicht op bijstandsniveau leven” zien belanden. Zal daar geen traan om laten.

In de toekomst zie ik voor de bouwers van puinhopen nog een ander gevaar opdoemen. De huidige generatie lijkt mij te beschaafd en gezagsgetrouw, maar de jeugdigen van nu die vol overmoed tegen van alles en nog wat tekeergaan, zouden op gevorderde leeftijd wel eens levensgevaarlijk kunnen worden. Letterlijk. Na decennia met de kop tegen de muur te zijn gelopen, kan zo iemand wel eens de onzalige gedachte krijgen om eigen rechter te gaan spelen. Als men deze persoon vervolgens vraagt of er geen angst is voor een vonnis in de geest van levenslang, kan de reactie wel eens zijn: Nou en. Dat is in mijn geval nog slechts een paar jaar en dat heb ik er wel voor over. Bovendien gaat er nog veel tijd af voor behandeling van mijn zaak.

Of mijn fantasie een onfrisse wending neemt? Absoluut, maar ik wijt dit aan bepaalde maatschappelijke ontwikkelingen. Ik zou ons allemaal dan ook willen toeroepen: Beter ten halve gekeerd dan ten hele gedwaald.

Dat spreekwoord gaat tenslotte niet over pannenkoeken, of wentelteefjes.

Nog meer onzin? Nou vooruit dan:

Een meubelstuk dat ermee uitscheidt: een kaptafel

Een portier die veel geldt ontvangt staat bij een schuifpui.

Wie aan een nieuwe heup toe is, dient zich niet te melden bij Franz Beckenbauer.

Het programma Spoorloos kent weinig kijkers die bij de NS dan wel Prorail werken.

Een graspieper is een vogel. Niet een speciaal soort aardappel.

Je mag wel zeggen: Ik blaak van gezondheid. Ik hofplein en/of coolsingel van gezondheid is fout.