Krelis - Het Midden-Oosten als schoolplein


Amerika houdt van oorlog. Sinds het land (uiteraard middels een oorlog) in 1776 zijn onafhankelijkheid verkreeg, heeft het in zijn bestaan slechts 21 volle jaren vrede gekend en maar liefst 218 jaar oorlog. Basketbal, honkbal, American Football, allemaal valt het in het niet tegenover de favoriete sport van de USA: oorlog voeren. Het zag er een tijdje niet goed uit, maar dankzij de destabilisatie van het Midden-Oosten is het weer kassa. En Amerika draagt graag zijn steentje bij om de regio zo instabiel mogelijk te houden…

Oorlog is namelijk Big Business. Tanks, raketten, gevechtsvliegtuigen… Het levert zo krankzinnig veel geld op dat de zielloze zakenmensen die handelen in dit grote mensen speelgoed geen kans missen om te lobbyen voor een nieuw offensief. Waar maakt eigenlijk niet uit, zolang het geen vriendjes zijn van Rusland is het prima. En dus komt het conflict in het Midden-Oosten als geroepen. IS moet worden aangepakt en daar moet Amerika uiteraard bij zijn. Noord-Korea bedreigen werd een beetje saai en erger nog, er kon geen schot worden gelost.

En dus mengt Amerika zich in het conflict in het Midden-Oosten omdat IS als een grote bedreiging wordt gezien. Boko Haram niet overigens, tenzij ze aan de olievelden in de Niger-delta komen… En in hun noodzaak om te kunnen knallen was Amerika zelf bereid om een deal te maken met voorlopige staatsvijand nummer 1, Iran. Iran werd ingeschakeld om het grondoffensief uit te voeren in Tikrit, Irak, terwijl de Amerikanen luchtsteun leverde. En voor luchtsteun moet je bij Yanks zijn, die hebben namelijk de grootste. Fun fact: op nummer 2 van die lijst staat de Amerikaanse Marine, dus je merkt wel hoe graag ze met hun vliegtuigjes spelen.

Maar goed, terug naar Tikrit. Daar vocht Amerika zij-aan-zij met Iran (veilig vanuit de lucht, dat dan weer wel…). Maar toen deed zich een nieuwe kans voor, in Jemen. Daar waren de Houthi-rebellen bezig aan een opmars. Het soennitische Saudi-Arabië voelde dit als een bedreiging en schakelde direct de hulp van mede-Soennieten in. En dus duikt zo’n beetje het gehele Midden-Oosten erop. En uiteraard was Amerika ook van de partij. Het feit dat het Sjiitische Iran aan de andere kant van het conflict staat, leek Amerika totaal niet te deren. In het kader van “Keep your friends close, but keep your enemies closer”  zijn ze dus wat dat betreft wel lekker bezig.

Amerika ziet het Midden-Oosten een beetje als het schoolplein, waarin zij de grootste en sterkste jongen van de klas zijn. Ze kunnen doen en laten wat ze willen, iedereen wil bij hen horen en als je iemand een oor aannaait door hem te helpen en vervolgens voor zijn kop te slaan, komen ze daar gewoon mee weg. Want ja, ze weten dat als je tegen de grootste jongen van de klas wilt opboksen, je sowieso drie keer zo hard wordt teruggepakt...