9 feb 2015

   Pouwels - Superebola-aapje

Even een paar dingen die me de afgelopen weken opvielen:

Na de aanslagen op de redactie van het Franse satirische tijdschrift Charlie Hebdo werd moslims van allerlei kanten gevraagd duidelijk afstand te nemen van die terreurdaad. Veel moslims hadden daar niet zoveel zin in, aangezien ze zich op geen enkele manier verbonden voelden met de daders. Niet zo handig, lijkt mij, want vervolgens nam platrechts gretig gebruik van de mogelijkheid om een reactie voor ze in te vullen.

Als er in naam van het atheïsme mensen vermoord zouden worden, dan zou ik daar als atheïst direct zo expliciet mogelijk afstand van willen nemen. Niet alleen omdat ik niet met dat soort geweld geassocieerd wil worden, maar ook omdat atheïsme helemaal niets met aanslagen te maken heeft. Eigenlijk dezelfde argumenten die veel moslims gebruiken om zich juist niet tegen die aanslag uit te willen spreken.

Na de kaping van het achtuurjournaal hoefden de complottisten trouwens helemaal geen afstand te nemen van het gebeurde en niemand verbond daar enige conclusie aan. De complottisten deden gewoon wat ze altijd doen: stellen dat het een complot was. Daar viel verder niemand over.

Iets totaal anders: kort geleden was er een dominee die in een interview met dagblad Trouw vertelde dat hij niet gelooft in de historische persoon Jezus. Daar was nogal wat ophef over, want om de een of andere reden mag je als dominee wél geloven dat de Zondvloed nooit echt heeft plaatsgevonden en een gelóóf in God is goed genoeg, maar blijkbaar is het verplicht om zéker te wéten dat Jezus echt heeft bestaan.

Nog iets totaal anders: op SBS6 is er tegenwoordig een televisieprogramma waarin mensen met geldproblemen mogen bedelen. Het publiek bepaalt wie er het zieligst is en die kandidaat krijgt dan geld. Veel perverser kan televisie volgens mij niet worden, maar de ophef heb ik gemist. Logisch, want die ophef was er niet.

Zomaar even een paar voorbeelden van rare dingen en normaal gesproken ouwehoer ik daar per raar ding in een kwartiertje een A4'tje over vol. Columnpje. Om de een of andere reden lukt dat me nu niet. Geen zin en geen energie om me te verwonderen. Geen zin in het bedenken van verklaringen of verbanden.

Mijn zoontje van twee was gisteren een vrijwel volledig onverstaanbaar verhaal aan het vertellen over astronauten, ruimteschepen, raketten, de maan en een dubbele ster. Geen touw aan vast te knopen. Helemaal aan het eind van het verhaal deed een nieuw personage zijn intrede: het superebola-aapje. Gewoon, zomaar. Superebola-aapje, einde verhaal.

Ik denk dat ik het met mijn jongste zoon eens ben. Er gebeuren nu eenmaal allemaal opmerkelijke dingen en heel veel nieuws lijkt meer vragen dan antwoorden op te leveren. Uiteindelijk is het gewoon allemaal raar. Superebola-aapje is een supermetafoor. Superebola-aapje. Klaar.

Klik
hier om te reageren of reacties van anderen te lezen.