Regie Redmeijer - #MeToo, ’t is maar hoe je het aanpakt

Het was 1985. En ik ging op een maandagochtend kennis maken als elektromonteur sterkstroom op mijn nieuwe werkplek. Vijfentwintig mannen… Ik was de eerste vrouw  (nou ja, een meisje van 17). Ik kwam op mijn Honda MT aan bij Medical Philips in Best waar Nolte de keet had, zette mijn helm af en liep de keet binnen…

Overal, werkelijk overal hingen porno posters, Tiettjana lag op de tafel, de keet was goor en het toilet nog veel erger. En de mannen… Nou, eh, vier oudere mannen waren ronduit vijandig en de anderen vonden het wel wat, zo'n "wijf" op het werk..

Ik voerde een gesprekje met de voorman, of ik misschien ook wat posters mocht ophangen de volgende ochtend? "Ja meiske doen maar, wa andere platjes aande muur is ok wel leuk". Ik kreeg de sleutel van de keet mee. Nou was ik een beetje bleu, opgevoed door de nonnen van "Bethanie" en ik dacht hoe kom ik aan posters?

Gelukkig woonde ik op een flat met vier andere jongeren en een daarvan had wel posters. Mooie naakte donkere mannen met een baby, op een motor, met zijn tweeën… Via haar kreeg ik er vijftien.

Op dinsdagochtend ging ik om 05.30 naar mijn werk. Emmer met schoonmaakspullen mee… Ik poetste de hele keet, toilet, tafel, vloer, muren, haalde posters van de muur, hing mijn nieuwe posters op, maakte de asbakken schoon, zette koffie, draaide een sjekkie en ging binnen voor de deur zitten zodat ik iedereen zag binnen komen. Mijn voorman kwam als eerste om 7 uur binnen en begon keihard te lachen. Hij pakte koffie en kwam naast me zitten.

Vijfentwintig grote kerels klein zien worden, woest, gierend van het lachen… Om 9 uur waren we eruit. Een poster van Tjatjana , een van mijn posters, een van PSV, een van Ajax, een mooie dame op een motor en speciaal voor mij Marlboro of Camel man (ik weet niet meer zeker welke het was). Ook de kalender van Tatjana mocht blijven hangen. De keet werd bijgehouden, toilet elke dag gedaan en ik… Ik heb een top tijd gehad bij die gasten. En ja heel veel opmerkingen, "ga jij maar eerst op de steiger, moet ik je even een kontje geven zodat je erbij kan”, allemaal grote bek… Tot het personeelsfeest waar ik op mijn hoge hakken, in strapless rood minijurkje en met losse haren en make up binnen kwam, en alleen mijn eigen werkmaatje Hans me herkende… Op het werk was ik altijd gewoon een van hen, overall aan, haren vast , veiligheidskisten aan, gereedschappen belt om, melk zuipen uit het pak, sjekkie in de bek, niet zeiken als het koud is, niet zeiken als het zwaar is, gewoon aan de bak.

Blij dat er toen geen MeToo gedonder was… Ik had dan echt geen leven gehad.

Mijn punt?

Laten we niet doorslaan met elkaar. Misschien zeg ik ook wel eens mop of lieverd tegen iemand die dat niet prettig vindt, misschien sla ik een arm om iemand heen die er niet echt blij van wordt. Maar zég dat dan gewoon…