18 jan 2017b

   Driek Oplopers - Adahchour en de breinbaasjes van Justitie

Volgens mij mogen we als burger verwachten dat we door de overheid worden beschermd tegen allerlei misdadigers, zoals mensen die vermomd als politie-agent bij je aanbellen en je vervolgens in je eigen huis beroven, of mensen die betrokken zijn bij schietpartijen, maar als gedetineerde toch doodleuk het ziekenhuis uit kunnen wandelen. Maar nee hoor  De veiligheid van de Nederlandse burger wordt overgelaten aan dikbetaalde halvegaren.

Kijk nu eens naar Amsterdam. De politiemensen krijgen daar nieuwe uniformen. Je zou toch denken dat dat via een fatsoenlijke procedure plaatsvindt. Op het politiebureau je nieuwe kledingpakket in ontvangst nemen, oude uniformspulletjes inleveren, formuliertje tekenen, klaar. Maar nee hoor. De uniformen worden bij de dienders thuisbezorgd. En als er niet wordt opengedaan, dan worden de politiekleren op de kliko in de voortuin neergelegd, of afgegeven bij de eerste de beste buurman zonder dat die is gescreend op criminele antecedenten. Ook heel bijzonder is, dat de kledingpakketten worden bezorgd door veelal Marokkaanse crimineeltjes. Letterlijk door jongens die deel uitmaken van de zogeheten top-600. De zeshonderd vervelendste Marokkaanse straatcriminelen, die niet terugdeinzen voor berovingen en zware mishandelingen. Nee, dan is het niet zo raar, dat politie-uniformen in verkeerde handen vallen, nee. Degene die voor dit staaltje van onvoorstelbaar amateurisme verantwoordelijk is, is een droplul eerste klas. Ik verkeerde altijd in de veronderstelling dat je als je bij de politie wilde bepaalde tests moest afleggen, zoals een check of er in je bovenkamer hersenweefsel aanwezig is, dan wel zaagsel. Dat had ik dus fout. Zelfs verstandelijk zwaar gehandicapten kunnen beleid maken bij de politieregio Amsterdam. En ik maar denken dat die stakkers uitsluitend aan de bak konden bij sociale werkplaatsen of van die schattige verstandelijk uitgedaagde restaurantjes die je tegenwoordig ziet.

Maar laat ik de inwoners van Rotterdam nu maar even teleurstellen. Juich niet te vroeg! Lach Amsterdam niet uit! Geen flauwe grappen over 020. Want in Rotterdam is de burger evenmin veilig bij het justitionele apparaat.

De 24-jarige lichtgetinte Elias Adahchour zat vast wegens betrokkenheid bij meerdere schietpartijen.  Weliswaar ‘op Zuid’, dus écht kwaad kan het niet, maar toch… Een vuurwapengevaarlijke capuchonberber. Voelde zich zogenaamd niet zo lekker. Dus mocht hij met een gevangenenoppasser naar het ziekenhuis. Dan zou je denken dat hij geboeid was. Handen aan elkaar, voeten aan elkaar, en schuifelend van het politiebusje naar de ingang van het  Sint Franciscus Gasthuis in Rotterdamen, en na behandeling idem dito weer terug. Maar nee hoor. Niks voeten aan elkaar. Niks handen aan elkaar. In een onbewaakt ogenblik rende schietmarokkaan Adahchour er doodleuk vandoor. Busje uit en foetsie. Met aan één hand een handboei. Mijn vraag aan de Rotterdamse politie hoe dat nou toch mogelijk was, bleef onbeantwoord. De gevangenbewaarder had er bij het bestuderen van de gebruiksaanwijzing blijkbaar overheen gelezen dat de andere helft van die handboeien óók moest worden vastgemaakt. Aan de andere hand. Het beleid is dus, dat levensgevaarlijke criminelen alle bewegingsvrijheid krijgen die ze maar willen. Ze hoeven alleen maar iets te mompelen over een beetje buikpijn, een beetje hoofdpijn of akelige jeuk aan de penis. En nu we het toch over de penis hebben: niet de crimineel, maar ons justitie-apparaat staat voor lul. Grotelijks voor lul. Ook in Rotterdam. Want daar loopt nu een schietgevaarlijke rifaap vrij rond. Met dank aan ons gevangeniswezen. Ik lees weleens in de krant dat er veel gevangenissen leeg staan. Dank je de koekoek. Die boeven lopen bijna letterlijk gewoon de deur uit!

Amsterdam huilt. Rotterdam huilt. Nederland huilt. En de eindverantwoordelijke voor deze onzin zit veilig in zijn kasteeltje onder de rook van Leiden. Ard van de Steur paft een sigaartje weg, onder het motto “het zal mijn tijd wel duren”.

Het is een bekend raadseltje.

Vraag: “Waarom treedt de Jostiband nooit op tijdens kantooruren?”

Antwoord: “Dan werken ze bij Justitie.”