22 jan 2016b

   FraLa - Het schip van staat

Een mooie, vrij belegen uitdrukking waarmee ons kikkerlandje werd aangeduid. En in dat landje zijn er over een kleine twee maanden verkiezingen. Als ik de peilingen van de laatste maanden mag geloven (dat mag vast wel, maar of het verstandig is…) gaan we een ‘boeiende’ tijd tegemoet. Afgezien van een grote groep ‘gewoonte –stemmers’ en de diverse laten-we-die-maar-doen-want-die-kijkt-zo-lief-in-de-camera-stemmers, hebben we natuurlijk de gooi-mijn-stem-maar-meteen-weg-stemmers. In mijn beleving is stemmen op een partij waarmee geen enkele andere partij een coalitie wil vormen zonde van die rode potloodjes. Die slijten dan voor niets.

Ik ga het nu even over een cruiseschip hebben. Er is wat zwaar weer geweest en het schip heeft nogal geschommeld. Een aantal passagiers is daar knap zeeziek van geworden. Nu zijn ze boos op  kapitein Teflon en zijn officieren. Die moeten z.s.m. van boord en vervangen worden door die geblondeerde stuurman aan de wal. Daar staan immers altijd de beste stuurlui. Dat de betreffende stuurman geen adequaat opgeleide officiersstaf achter zich heeft staan en zich moet behelpen met wat lieden, die hooguit ervaring hebben opgedaan op een rijnaak, kan deze passagiers niets schelen. De stuurman heeft namelijk al laten weten, dat hij alle buitenlandse zeelui van boord wil hebben. Wie de taak van o.a. de messbediendes, dekschrobbers en hutschoonmakers gaat overnemen, is niet geheel duidelijk. Niet de klagende passagiers, want die zijn pas ziek geweest.

Of de nieuwe stuurman zelf eigenlijk in staat is om iets groters te besturen dan een pieremachochel, is overigens nog onzeker. Hij heeft een tijdje meegevaren op een schip waar toen ook kapitein Teflon het bevel had, maar erg veel indruk heeft hij toen niet gemaakt.

Kapitein Teflon heeft tijdens deze laatste reis beslist wel de nodige (en ook onnodige) steken laten vallen, maar hij heeft het schip netjes op koers gehouden. Dat was niet zo simpel want de bemanning was samengesteld uit een mengelmoes van stuurboord-zeelui en bakboord-zeelui. De familie, vrienden en kennissen van deze beide groeperingen, zeg maar de achterban, zijn nog steeds een beetje pissig over die destijds ontstane samenwerking. Sommigen dusdanig dat zij nu achter Blondie, de wal-stuurman, aan willen lopen. Kapitein Teflon, een ras-optimist met een gulle lach, wil eigenlijk zo snel mogelijk weer verder varen. Niet met Blondie, maar de vraag is met welke bemanning dan wel. Dat er doorgevaren moet worden is wel duidelijk. Aan een beetje voor anker liggen in de haven heeft niemand iets.

Gelukkig gingen de overige passagiers zich er ook mee bemoeien. Omdat zij zelf weinig of geen last van zeeziekte hadden gehad, hielden zij aanvankelijk hun mond, maar het vooruitzicht in de huidige haven te stranden, maakten van deze passagiers een eenheid. Het maakte niet uit of je passagier van een binnenhut was, of beschikte over een riant soort suite. “Samen sterk”, leek het motto. Zij slaagden er zelfs in de voormalige slachtoffers van zeeziekte te overtuigen dat het beter was om Blondie vanaf de kant te laten roepen dat hij het nog steeds beter weet, dat vervolgens te negeren en koers te zetten naar de volgende haven. Nu bij de passagiers de neuzen allemaal dezelfde kant op wijzen, zal het vinden van een nieuwe bemanning met al dan niet leden van de huidige bemanning een stuk eenvoudiger worden. En helemaal als kapitein Teflon laat zien over een groot zeemanshart te beschikken en een eventuele nieuwe kapitein geen strobreed in de weg zal leggen.

Elke overeenkomst tussen dit cruiseschip en het schip van staat berust op louter toeval.

Henk Krol van 50 Plus vindt het enig in Den Haag. Vooral op Lange Poten.