Pouwels - Blanke man (2)

Gisteren moest ik weer even opzoeken waarom trots zijn op je witte huidskleur immoreel is terwijl trots zijn op je zwarte huidskleur een teken van progressiviteit heet. Voor wie dat net als ik nog weleens vergeet: trots zijn op een niet-witte huidskleur wordt gezien als zelfacceptatie en witte trots als het vieren van raciale dominantie.

Nu moet ik even voorzichtig zijn dat ik mezelf niet op de borst ga kloppen, maar ik ben wel iemand die graag wil weten hoe dat soort logica werkt en ben echt niet bang om me te laten overtuigen. Ik keek dus bijvoorbeeld naar de documentaire Wit is ook een kleur van Sunny Bergman, ik las Hallo witte mensen van Anousha Nzume, probeerde te begrijpen wat ‘culturele toe-eigening’ betekent (mislukt) en verdiepte me in de partijstandpunten van Artikel 1 en stemde daar vervolgens ook nog eens op. Kortom: ik ben niet bepaald vastgeroest aan rechts-conservatieve overtuigingen.

Diezelfde ervaring heb ik met het neofeminisme: ja, ze hebben gewoon gelijk. We gaan ook in het Nederland van nu op een schandalige manier met meisjes en vrouwen om. Kan er weinig anders van maken. Steunen dus.

Het is vooruitgang als achtergestelde groepen zich laten horen en verbetering proberen te bewerkstelligen. We zouden ze daar altijd alle ruimte voor moeten geven. Daar kunnen we alleen maar beter van worden. Ook zij die zich nu al op de dominante positie bevinden.

Maar er zijn van die momenten dat ik denk: en nu moeten jullie echt even stoppen. Dat er talloze zaken fout gaan in de westerse wereld: eens. Dat je je groep benadeeld ziet worden: laat het zien en vecht ervoor. Dat je dat slachtofferschap noemt: terecht. Maar als je me in de hoek van daders drijft op basis van mijn etniciteit: fuck off.

Tot zover de radicaal-progressieve Pouwels. Misschien. Even.

Maar ik doe er helemaal niet zoveel toe. De grote massa, die doet er toe. Die moet overtuigd worden en zoals iedereen die iets van gesprekstechnieken weet, kun je gevoelig liggende kwesties het best bespreken vanuit de ik. Beperk je tot wat jij ziet, hoort, leest, meemaakt. Wijzen en verwijten gaat simpelweg niet werken. Dat drijft mensen tegen je in het harnas en daar wil ze je juist uit hebben.

Terug naar die witte trots. Dat mag absoluut niet en dat wordt er, bij mij althans, dus met de paplepel ingegoten. Datzelfde geldt voor nationalisme en al helemaal voor de combinatie van die twee, want die is een-op-een vergelijkbaar met nazisme en we weten allemaal waar dat in het verleden toe geleid heeft.

Het is soms dan ook verwarrend om te horen over ‘gay pride’, ‘black pride’ en andere, vergelijkbare ‘prides’. Want trots zijn op je huidskleur, geaardheid of etniciteit, dat is toch pure kwaadaardigheid? En ja, dan vraag je Google weer eens om hulp en binnen een paar minuten weet je wel weer hoe dat ook alweer werkte. Maar dan moet je het wel wíllen begrijpen.

Helaas ontbreekt die wil massaal. Gevolg is dat inmiddels 20% van de bevolking op een van de rechtsradicale partijen zegt te willen gaan stemmen, de premier zich regelmatig xenofoob en nationalistisch uitlaat en zelfs de voorman van fatsoenspartij CDA teksten uitspreekt die vroeger naadloos in te voegen waren geweest in de fascistische wartaal van Hans Janmaat.

Wie identitaire trots bepleit, biedt ruimte voor alle vormen van identitaire trots. Wie slachtofferschap benadrukt, wijst, al dan niet expliciet, ook daders aan. Niet alleen lost dat niets op; het zorgt voor verdere versplintering en scherpere tegenstellingen. Daarmee is de nagestreefde gelijkwaardigheid alleen maar onbereikbaarder geworden.