10 aug 2014

   Pouwels - Gekaapt protest

Ruim tien jaar geleden heb ik een aantal keer geprotesteerd tegen oorlogsgeweld, onder andere tegen een Amerikaanse inval in Irak. Ik had niet de overtuiging, maar wel de hoop dat het iets uit zou maken als er daar veel mensen bij aanwezig zouden zijn. Het voelde ook goed om erbij te zijn, toen. De opkomst was telkens bijzonder divers. Het waren breed gedragen demonstraties. Ongeacht politieke kleur of religieuze achtergrond; we waren daar omdat we niet wilden dat er oorlog kwam, of later: was.

Toen Theo van Gogh vermoord werd was ik diep geschokt. Iemand was op straat afgeslacht omdat hij bepaalde dingen geschreven had. Ik was echt verbijsterd. Ik had dat echt niet aan zien komen. Die avond was er een bijeenkomst op de Dam waar mensen diezelfde verbijstering uitten. Ik ben er niet heen gegaan omdat ik het vermoeden had dat het uit zou draaien op een anti-islamitische bijeenkomst en daar wilde ik niet mee geassocieerd worden.

Ik ben altijd heel kritisch op de verschillende wereldreligies geweest en ik ben dat nog steeds. Maar waar vroeger kritiek op kerk en christendom een uitgesproken linkse zaak was, werd kritiek op de islam al snel een rechtse, of vaak zelfs een extreemrechtse zaak. Dat heeft voor de idiote situatie gezorgd dat bepaalde linkse groeperingen het op begonnen te nemen voor extremere zaken dan waar ze enkele jaren daarvoor nog zo op tegen waren.

En ook ik doe daar in zekere zin aan mee. Ik kan tegen het christendom veel feller tekeer gaan dan tegen de islam. Dat is hypocriet, dat erken ik. Maar ik houd me liever in dan dat ik mezelf associeer met het PVV-kamp. Niet zo zeer vanwege wat mensen van me zouden kunnen denken, want daar hecht ik gelukkig vrij weinig waarde aan, maar puur vanwege mijn eigen gevoel.

Toen Israël zijn meest recente aanvallen op de Gaza-strook begon, voelde ik weer sterk die neiging om me aan te sluiten bij een demonstratie. Direct was al duidelijk dat er weer talloze onschuldige mensen de dood zouden vinden en protesteren is dan het minste dat je kunt doen. Maar weer voelde ik me bezwaard, want ik voelde de bui al hangen: de kans was groot dat ik in een groep zou meelopen die antisemitische leuzen zou schreeuwen of allerlei Allah-verheerlijkende taal zou uitslaan. Ik wil me daar niet mee associëren. 

De meest recente protestactie die in eerste instantie op mijn sympathie kon rekenen was het protest tegen ISIS, de radicaalislamitische nazi-groepering die in Irak bezig is met een psychopathische massamoord. Maar toen duidelijk werd uit welke hoek dit protest kwam, wist ik zeker dat ik er voor geen goud bij aanwezig wilde zijn. Een verzameling rechtsextremistische en nationalistische groepen waren de initiatiefnemers en het protest bleek niet zo zeer anti-ISIS, maar voornamelijk anti-islam. En dat dan in de Haagse Schilderswijk. Een wijk waar veel moslims wonen.

Dat de Nederlandse samenleving polariseert is niets nieuws. Dat is al veel langer te zien. Maar dat bijna elk protest tegen misstanden uit moet lopen op een, in mijn ogen, extremistische samenkomst, vind ik bijzonder ernstig. Hoe moet er ooit nog aandacht gevraagd worden voor de goede zaak als ieder protest besmet is met ideologische of religieuze ellende? Rest ons dan niets anders meer dan achter de computer te gaan zitten en het dan zelf maar onder woorden te brengen?

Klik
hier om te reageren of reacties van anderen te lezen.