10 dec 2014

   Luc van Lier - Koekje voor Onno

Jeugdige broodpoot maakt met verborgen camera afspraakje met middelbare burgemeester.
PowNed zendt de opnamen uit.
Tumult in het land.
Burgemeester kondigt vertrek aan.

Van deze gebeurtenissen kun je van alles vinden. Ik schrijf twee denkrichtingen op.

Eerste denkrichting:

De Maastrichtse burgemeester Onno Hoes is na zijn scheiding vrijgezel. Net als iedereen staat het hem vrij om via apps of websites contacten op te doen, al dan niet met een seksueel doel. Althans, zolang dat met wederzijdse instemming is, en het niet gaat om seks met kinderen of ondergeschikten.

Het stiekem filmen van dit afspraakje kan niet door de beugel. Ook niet omdat aan Onno Hoes uitspraken zijn ontlokt, die iedereen zou kunnen doen. Over incompetente raadsleden, over dat een eventueel vertrek gepaard zal moeten gaan met een financiële compensatie. Over hoe de werkagenda eruitziet. Doodnormale dingen, die iedereen wel zegt of doet. Belangrijke gemeentelijke geheimen zijn door Onno Hoes niet verstrekt.

De man die hier in hoge mate voor verantwoordelijk is, is de psychopaat Dominique Weesie. Een hufter die er veel genoegen in schept om de levens van anderen te verwoesten door het publiceren van halve waarheden en verdraaide feiten. Zijn grootste succes was het op GeenStijl publiceren van gestolen foto’s van de naakte vagina van een TV-presentatrice. Wees er maar trots op. En nu, als opperhoofd van Powned is hij verantwoordelijk voor het uitzenden van de stiekeme beelden van Onno’s liefdesdate.

Onno Hoes vindt dat zijn positie niet langer houdbaar is, en heeft zijn vertrek als burgemeester van Maastricht aangekondigd. Onterecht. Hij heeft niets fout gedaan. En ik heb opeens veel meer begrip voor landen waar verkeerde journalisten eenvoudigweg overhoop worden geschoten.

Tweede denkrichting:

Onno Hoes was heel veel jaren de levenspartner van Albert Verlinde. Verlinde verdiende grotendeels zijn boterham met het wroeten in het privéleven van anderen. Denk aan het uitzenden van stiekeme bewakingsopnamen van een televisiesterretje dat met een miniatuurvoetballertje in een parkeergarage stond te kopkluiven. Onno en zijn Albert konden mooi wonen en goed boodschappen doen van het vorstelijke salaris dat met deze journalistieke smeerpijperij werd binnengehaald.

Daarnaast is Onno Hoes politicus namens de VVD. De club van Opstelten en Teeven, die volkomen maling hebben aan de privacy van de Nederlandse burger. Onno vindt dat wel prima. Althans, ik heb hem nooit bezwaar horen maken tegen de ongeremde gluurzucht van zijn partijgenoten.

Nu is Onno Hoes zelf het slachtoffer geworden. Slachtoffer van een journalistieke aanpak die in niets verschilde van de methoden die zijn voormalige levenspartner telkens weer hanteerde, en waar ook Onno goed van heeft gegeten. Als hitsige man van middelbare leeftijd legde hij het aan met een knulletje van 20. Stiekem gefilmd en hopsakee: op de televee.

Dan rest Onno Hoes slechts één ding. Opdonderen. En geen krokodillentranen. Een koekje van eigen deeg, daar is immers weinig mis mee.

Zo. Twee manieren om naar de zaak te kijken. Moet er nu een keuze worden gemaakt tussen beide opvattingen? Volgens mij niet. Ik denk dat ze allebei wel zo’n beetje waar zijn.